Vrijheid door Kameraadschap

Beste medewerker,
 

We bevinden ons veruit in de meest georganiseerde en onderling verbonden periode van de menselijke geschiedenis, en toch is er in het hart van de mensheid een gevoel van collectieve eenzaamheid. De nieuwe dienstverlenende netwerken en communicatiemiddelen van dit digitale tijdperk hebben een enorme impact op de gedragspatronen, verhoudingen en identiteitsconcepten; en hoewel ze het potentieel hebben om nieuwe vrijheden en verdere menselijke integratie te vergemakkelijken, herbergen

ze ook het gevaar van nieuwe verslavingen en dwangmatigheden. De “onlinewereld” is een prachtig medium voor het bevorderen van de sociale evolutie, maar het kan ook het traditionele gevoel van kameraadschapsverhoudingen en sociale waarden uithollen.

 

Als gevolg van dit alles is de fundamentele menselijke behoefte aan een gevoel van ‘erbij te horen’ en aan sociale identiteit aan het verschuiven; en dit wordt nog verergerd door een ander kenmerk van het digitale tijdperk – de trend naar technocratische regeringsvormen, die afhankelijk zijn van hoogopgeleiden. Dit soort meritocratie heeft zijn keerzijde, zoals de politieke filosoof Michael J. Sandel in zijn boek The Tyranny of Merit (De tyrannie van de verdienste) opmerkt:

 

“Het is over het algemeen wenselijk om goed opgeleide mensen de regering te laten leiden, op voorwaarde dat ze een gezond oordeel en een sympathiek begrip van het leven van de werkende mensen bezitten – wat Aristoteles praktische wijsheid en burgerlijke deugd noemde. Maar de geschiedenis laat weinig verband zien tussen prestigieuze academische kwalificaties en praktische wijsheid of een instinct voor het algemeen welzijn in het hier en nu. ...” ¹

 

Elders in hetzelfde boek schrijft hij:

 

“Onze technocratische versie van meritocratie verbreekt de link tussen verdienste en moreel oordeel. Op het gebied van de economie gaat zij er eenvoudigweg vanuit dat het algemeen welzijn wordt bepaald door het BBP [bruto binnenlands product] en dat de waarde van de bijdragen van mensen bestaat uit de marktwaarde van de goederen of diensten die zij verkopen. Op het gebied van de overheid gaat zij ervan uit dat verdienste technocratische expertise betekent. Dit blijkt uit de toenemende rol van economen als beleidsadviseurs, de toenemende afhankelijkheid van marktmechanismen om het algemeen belang te definiëren en te verwezenlijken, en het falen van het publieke debat om de grote morele en maatschappelijke vragen aan te pakken die centraal in het politieke debat zouden moeten staan: Wat moeten we doen aan de toenemende ongelijkheid? Wat is de morele betekenis van nationale grenzen? Wat is de waardigheid van werk? Wat zijn we elkaar als burgers verschuldigd? Deze moreel kortzichtige manier om verdienste en het algemeen belang op te vatten, heeft de democratische samenleving verzwakt.”  ²

 

Nu er nieuwe, diverse takken van de sociologie ontstaan om al deze veranderingen in politiek gedrag, sociale verhoudingen en begrippen van het zelf te bestuderen, is het van waarde op te merken dat sociologie letterlijk “de studie van kameraadschap” betekent. Het is afgeleid van het Latijnse woord socius, wat ‘metgezel’ betekent, en van het Griekse woord Logos, wat ‘woord’ of ‘kennis’ betekent. ³ We zouden dan de esoterische dimensie van sociologie het WOORD van kameraadschap kunnen noemen –

een studie van het goddelijke, scheppende geluid zoals het zich ontvouwt in sociale groepen over de hele wereld. Als we onze verbeelding de vrije loop laten, hoe zou het zijn om te ervaren hoe het Woord van kameraadschap door het hele veld van de menselijke verhoudingen weerklinkt, en het met betekenis doordrenkt? Hoe zou de sociale structuur van de planeet Aarde eruit kunnen zien als mensen overal gewoon open zouden staan voor het idee van een Goddelijk Plan – het gevoel dat evolutie wordt voortbewogen door een majestueus doel, en dat de zich ontvouwende kwaliteiten van elke afzonderlijke levenseenheid, hoe klein en schijnbaar onbeduidend ook, nodig zijn om dit te vervullen?

 

Daartoe is het ontvouwen van een gevoel van een goddelijk plan en doel in het sociale bewustzijn zeker een van de meest dringende behoeften van onze tijd. Zo’n instroom van betekenis zou een revolutie kunnen betekenen in het menselijk denken en de onderlinge menselijke wisselwerking, waardoor de

verenigde brug van bewustzijn die de mensheid opbouwt naar de subtiele werelden wordt versterkt. De geschriften van Alice Bailey verwijzen naar dit proces van het bouwen van bruggen als de ‘Wetenschap van maatschappelijke evolutie’, en voorspellen dat het in de toekomst deel zal gaan uitmaken van een grote Wetenschap van aan- en oproep die gebaseerd zal zijn op de magnetische, ordenende kracht van klank. De aanvang van deze wetenschap kan worden beoefend door iedereen die de Grote Aanroep regelmatig gebruikt. Het bewust, doelgericht doen weerklinken van deze mantram samen met de meditatieschets – Het versterken van de handen van de Nieuwe Groep Werelddienaren – zendt krachten uit die door de planetaire ethers trillen om het geestelijke geluid te versterken en te magnetiseren dat opstijgt uit alle individuen en groepen wiens activiteiten in muzikale resonantie zijn met het Goddelijke Plan.

 

De ‘magnetische kracht van geluid’ kan tegenwoordig worden bespeurd achter het werk van veel intuïtieve dienaren. Zoals studenten van de esoterische wetenschappen echter goed weten, kan het menselijk bewustzijn niet plotseling in een verheven staat van “identificatie met het geheel” springen. Het moet gestaag gevoed worden door middel van onderwijs en een actieve deelname aan de verweven sociale sferen die samen dat grotere geheel vormen. Deze benadering wordt “inclusief lokalisme” (“inclusive localism” - eng.) genoemd door Raghuram Rajan, voormalig hoofdeconoom van het Internationaal Monetair Fonds en voormalig gouverneur van de Reserve Bank of India. In zijn boek The Third Pillar: How Markets and the State leave the Community Behind schrijft hij:

 

“Diep van binnen herkent de overgrote meerderheid van ons de mens in elkaar. Toch moeten we genoeg dichtbij komen om dat te doen, en maar al te vaak plakken we er op afstand een etiket op. Begrip en tolerantie van andere culturen is geen zwakte, geen teken van ontoereikend patriottisme, geen indicatie dat we ontheemde ‘burgers van nergens’ zijn. In werkelijkheid weerspiegelt het onze voorbereiding op de wereld van morgen, waar we als volkeren steeds meer gemengd zullen worden, zelfs als we ons gemeenschappelijk cultureel erfgoed bestuderen, waarderen en behouden. De wereld is er nog niet aan

toe. Daarom moeten we kleinere, gemakkelijkere stappen nemen, waar er ruimte is voor iedereen, terwijl we een beter begrip van elkaar ontwikkelen. De versterking van nabijgelegen gemeenschappen [buurten] zal niet alleen een verscheidenheid aan opvattingen mogelijk maken, waaronder de meest primitieve en de meest kosmopolitische. Het zal ons ook in staat stellen om een

directe sociale interactie in stand te houden, en dat is misschien wel waar meer banen van de toekomst liggen, omdat automatisering banen doet verminderen in sectoren die commerciële goederen en diensten produceren.” ⁴

 

Er is een toenemend begrip dat de mensheid de kameraadschapssgeest moet herontdekken in deze snel veranderende wereld, bevolkt door steeds slimmere machines en technocratische vormen van bestuur; en we zullen dit verder bespreken in ons online Forum van Wereld Goede Wil: Verbeelding

en maatschappelijke regeneratie, op 6 november in Genève, Londen en New York. D e mensheid moet het beginsel van v rijheid opnieuw verbeelden en gezamenlijk herontdekken in de geest van kameraadschap op alle niveaus van menselijk streven en sociaal verkeer. Dit is nodig om de mensheid in overeenstemming te brengen met een groot kosmisch beginsel dat achter het hele evolutionaire proces op aarde ligt. Het werkt in elk natuurrijk en “‘ondersteunt’ of ligt ten grondslag aan of achter alle vooruitgang.”

 

De geschriften van Alice Bailey verwijzen naar deze energie als de wet of het beginsel van vrijheid. Deze wordt op verschillende manieren beschreven als “een rijzende energie die de substantie op een onovertroffen manier kan doordringen”, en een “mysterieuze ‘aangewende invloed’” die resulteert in een “‘wegtrekken’ uit de vorm”. Paradoxaal genoeg, hoewel deze grote wet vrijheid teweegbrengt, legt ze ook bepaalde beperkingen op, en deze hebben er blijkbaar toe geleid dat het informerende Leven van onze

planeet – de Heer van de Wereld – bekend staat als de ‘Grote Opoffering’. Onder de macht van deze wet: “schiep Hij ons planetaire leven en alles wat daarin en -op is, ten einde deze wet te leren hanteren met volledig begrip, in vol bewustzijn en toch tegelijkertijd om bevrijding te brengen aan de ontelbare vormen van Zijn schepping”.⁵

 

Op menselijk niveau gaat de weg naar vrijheid in een sociale context gepaard met een gestage opoffering van de individualistische denkwijze aan die van groepsbewustzijn. Dit weerspiegelt de geest van de grote wet waaronder het informerende Leven van onze planeet functioneert, en het scheppende offer dat Hij bracht om “aan de ontelbare vormen van Zijn schepping bevrijding te bregen”. Het begrip van de mensheid van vrijheid evolueert langzaam maar zeker, en de solidariteit die tijdens de pandemie in grote delen van de wereldbevolking tot uiting is gekomen, is bemoedigend. Kortzichtige begrippen van vrijheid zijn in twijfel getrokken en hun opoffering aan het algemeen belang van de samenleving is een van de lessen van deze periode geweest.

 

De esoterische werkers van de wereld dragen bij aan dit evoluerende groepsbegrip met gedachten en harten in vuur en vlam van licht en liefde. Door onze bekwame inspanningen in dienstmeditaties en het doen weerklinken van de Grote Aanroep, kunnen we het Woord van Kameraadschap helpen weerklinken in de sfeer van menselijke activiteit, waarbij de sluiers van begoocheling en illusie worden verdreven met de inspirerende boodschap van vrijheid door gemeenschap.