Met onvergelijkbare gratie

In de esoterie, waar veel dat wordt nagestreefd onzichtbaar is, houdt een bepaalde wereld van zijn ons standvastig naarmate we voortgaan door middel van meditaties, studie en de gesprekken voor het bouwen van een betere wereld. Dat gebied is zeker mentaal en schitterend krachtdadig, in staat om de vorm van de toekomst opnieuw te ontwerpen. Maar die mentale verbeelding moet versmelten met iets dat een beetje zachter is, een beetje toegankelijker voor degenen onder ons die het traject van menselijke activiteit en denken willen opheffen. Dit andere iets dat versmelt met het gebied van het denkvermogen is het gebied van het hart, en in hun samenkomen vormen deze twee een innerlijke verhouding die synthetisch is. Deze twee werelden verweven zich op magische wijze in en door elkaar heen als de wortels van bomen, onzichtbaar maar toch het manifeste leven opnieuw scheppend in een intrigerend proces dat gratie kan worden genoemd.

Een poging om gratie te definiëren, is als het proberen om de zon in een fles te vangen. Het kan iets zijn dat in wezen een flikkerende verbinding is tussen hoofd en hart, een intuïtieve weerklank in het centrum van iemands wezen, en misschien meer verwant aan de intuïtie dan aan de kennis. Het lijkt niet iets te zijn dat kan worden bevolen, maar in plaats daarvan lijkt het een toestand te zijn die spontaan wordt verleend – door de ruwe en tollende ongerijmdheid van het leven, onverwacht aankomend in een fractie van een seconde van stilte.

Het Driehoekennetwerk lijkt ingegeven door dit soort alchemie. Het samensmelten van geest en hart in de vorm van een eenvoudige driehoek, maar gezien als een symbool van transformatie. En in de dienst van driehoeken is die transformatie het etherische levensweb van de wereld, zoals aangegeven door de esoterische blauwdruk van de aarde. De wevende draden van verlichte intenties brengen de goede wil van talloze driehoeken over als de wortels van miljoenen bomen die met elkaar verweven zijn om talloze punten van gratie te scheppen. Deze gratie wordt terecht een synthese die sterker en groter is dan de gecombineerde kracht van de afzonderlijke punten, en de kracht ervan komt voort uit de verlichte goede wil van harten en denkvermogens die samen gericht zijn op een verlichte herschepping van de wereld.

De hele mensheid deelt de hoedanigheid voor deze zaak die gratie wordt genoemd – een juweel om ter harte te nemen. Het spectrum omvat degenen die helemaal niet zijn zoals wij. Deze gratie is een potentieel dat de hoogsten en de meest nederige, wijzen en novicen, de verlichten en de niet-gelovigen, de daklozen, de gebrokenen en verlorenen omvat. Uiteindelijk zijn we allemaal vreemden in goed gezelschap met deze ene elegante zaak gemeenschappelijk. Net als de zon die uit die fles ontsnapt, kan gratie opbloeien in een woord, een blik of een gebaar en iemand verbijsterd achterlaten door een ervaring die de rest van ons leven ons bij zal blijven.