VRIJHEID DOOR VERGEVING
We gebruiken het woord “vergeving” om te verwijzen naar een houding waarin we in staat zijn verzoening te vinden voor zowel de kleine als de grote fouten, evenals kwetsende bejegeningen, die zo zeer deel uit maken van het dagelijks leven. Dit stelt ons niet alleen in staat om welwillendheid en mededogen te tonen tegenover degenen die ons slecht hebben bejegend, maar stelt ons uiteindelijk ook in staat om onze eigen misstappen op te lossen. Een welwillende houding is natuurlijk even prijzenswaardig als noodzakelijk, en het leven is van veel hogere kwaliteit wanneer deze houding van ganser harte wordt belichaamd. In zo'n houding is er een erkenning van menselijke feilbaarheid, evenals een grotere onafhankelijkheid van vooroordelen en wrok. Het is duidelijk dat afhankelijk van de ernst van wat is meegemaakt, het proces van vergeving alleen kan plaatsvinden wanneer we er klaar voor zijn. Wanneer de mensheid hogere bewustzijnstoestanden bereikt, zal het vermogen tot vergeving “de ware adem van het leven zelf worden – het geven van alles aan allen en voor allen”1.
Dit begrip van vergeving is diep verankerd in de mensheid en wordt goed bewaard door de spirituele leringen van vele religieuze en culturele tradities. We kunnen dit idee echter omhoog uitbreiden naar de werking van het Goddelijke Denkvermogen en naar een hogere en nog diepere betekenis van het woord vergeven, namelijk “geven voor”. Dit kan geven met een doel zijn terwijl je niets als beloning verwacht. Nog belangrijker is dat het kan verwijzen naar een daad van opoffering: het gaat om het geven van jezelf voor anderen, voor het collectieve leven, en om van dit geven een heilige daad te maken. Dit geven is geen verlies, maar een winst, en het sluit aan bij de diepgaande betekenis van het woord offer als “heilig maken” (van het Latijnse sacrificium, “heilig maken”). In dit licht was het feit dat de Goddelijkheid zelf manifestatie zocht in de materie, het loslaten van Zijn unieke aard en identiteit, de hoogste daad van vergeving en offer die we ons kunnen voorstellen. Door die daad is vergeving een van de belangrijkste basisimpulsen van het leven op aarde gebleven.
In onze Driehoeken streven we ernaar om punten van ontvangst en van distributie te worden van het Licht, de Liefde en de Kracht die uitgaan van de goddelijke bron. Door ons aan te sluiten bij een Driehoek bevestigen we onze bereidheid om onze individuele identiteit te laten samensmelten met die van onze partners, en door deze inclusieve handeling geven we de meest fundamentele heilige geometrische figuren kracht waardoor deze hogere energieën kunnen circuleren. Op deze manier staat de mensheid direct in contact met genezende krachten. Naarmate we ons gevoel van individuele identiteit opofferen om onze individuele Driehoek(en) te verbinden en die vervolgens verder doorvoeren om samen te smelten met het netwerk van de Driehoeken, worden we een weerspiegeling van de Goddelijke vergeving en verankeren we die impuls verder op aarde, in de menselijke denkvermogens en harten.
En het is hier, in die diepe versmelting, dat we de vrijheid vinden om onszelf te zijn. Deze grotere vrijheid van het juk van de beperkingen van de materie versterkt de distributie verder van geestelijke energieën. Zo boven, zo beneden. Als bewuste mensen en Driehoeken-werkers hebben we het voorrecht te weten dat we kunnen deelnemen aan de voortdurende stroom van vergeving.
1. Opvoeding in het Nieuwe Tijdperk, Alice Bailey, blz. 129