Janice Garrett, een bekroonde choreografe en dansdocente, is oprichtster en medeartistiek directeur van Garrett + Moulton Productions wiens programma’s het vermogen van de creatieve kunsten bevorderen om intellectuele en collectieve ervaringen te transformeren. Haar werk probeert de eenheid van de menselijke familie te bevestigen en onze gedeelde menselijkheid te huldigen.

In deze presentatie wordt mijn begrip weergegeven dat we als menselijke wezens allemaal scheppers zijn en een onbegrensd vermogen in ons dragen om te creëren, om ideeën en impulsen te scheppen die vanuit onze geest door onze verbeelding vloeien. De levenskracht die door ons heen stroomt is van nature grenzeloos creatief en we ontvangen allemaal de buitengewone gave om deze creatieve stroom in manifestatie te kunnen brengen in een oneindige verscheidenheid aan vormen. Op dit specifieke moment in onze evolutie worden we uitgenodigd om toegang te krijgen tot onze diepste reservoirs van creativiteit om de existentiële crises van onze tijd aan te pakken via het verenigend bewustzijn dat Jude zo welsprekend verwoordde in haar presentatie.

Het werk dat ik zal delen is werk dat ik gedaan heb in samenwerking met mijn creatieve en levenspartner, Charles Moulton, waarin we proberen de eenheid en de onderlinge verbondenheid van de menselijke familie te verkennen en uit te drukken. 

Een van de belangrijkste modaliteiten waarmee we hebben gewerkt, is een theatrale vorm die we een bewegingskoor noemen. Het bewegingskoor is een groep dansers die, net als het traditionele Griekse koor, een verenigd collectief lichaam  vormen dat de actie in het choreografische werk becommentarieert en versterkt. Het weerspiegelt een gevoel van gedeelde menselijke ervaring dat zowel het aardse als het etherische belichaamt, en het kan een breed spectrum van ervaringen overbrengen, variërend van een zeer gegrond fysiek gemeenschapsgevoel tot de onzichtbare krachten die ons leven binnendringen en bewegen.. 

[Twe videos werden gedeeld.] De eerste is van een avondvullend stuk op Pergolesi’s Stabat Mater. We kozen deze muziek vanwege de overweldigend mooie verwoording van leed en verdriet en ook vanwege de boodschap van transformatie die het informeert en doordrenkt. De muziek en de choreografie brengen het begrip over dat er vanuit de diepten van verdriet en innerlijke duisternis een wederopstanding van het licht kan zijn.

Het volgende fragment is een fragment gemaakt door mijn meewerkende partner, Charlie Moulton, dat aspecten van ons bewegingskoorwerk samenvoegt met zijn kenmerkende Ball Passing-stuk. Ball Passing is een iconisch postmodern danswerk
waarin de eenvoudige handeling van het doorgeven van een Nerf-bal een model wordt voor samenwerking en een metafoor voor de onderlinge afhankelijkheid en onderlinge verbondenheid van de menselijke familie. Voor zowel de deelnemers als
het publiek is het bedoeld om te verheffen, te verenigen en te inspireren door de vreugde van een collectieve inspanning.

Tot slot geloof ik dat we ons op een plaats in de geschiedenis bevinden,waar ons gevraagd wordt onze creatieve impulsen te richten op een hogere orde. Als overbrengers van licht hebben we een oneindig vermogen om deuren te openen naar nieuwe paradigma’s en deel te nemen aan gedeelde inspanningen die de schoonheid, de complexiteit, de onderlinge afhankelijkheid en de onderlinge verbondenheid van ons bestaan belichamen. Dit kunnen kleine, dagelijkse scheppingsdaden
zijn, een gedachte, een woord, een gebaar dat we naar onszelf en naar de wereld uitstrekken, die een echte rol spelen bij het herstellen van onze geest en ons niet alleen in staat stellen om te overleven, maar ook om echt te bloeien.   §

Klik hier voor een video presentatie en transcript
Wereld Goedewil Nieuwsbrief 2022 #3 – Op zoek naar een nieuwe cultuur