Ελευθερία εν πνεύματι Κοινότητας

Αγαπητέ συνεργάτη,
Ζούμε στην πιο οργανωμένη και διασυνδεδεμένη χρονική περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας μέχρι σήμερα και, εντούτοις, μια αίσθηση συλλογικής μοναξιάς υπάρχει στην καρδιά της ανθρωπότητας. Τα νέα δίκτυα υπηρεσίας και εργαλεία επικοινωνίας αυτής της ψηφιακής εποχής ασκούν τεράστια επίδραση σε πρότυπα συμπεριφοράς, σχέσεις και έννοιες ταυτότητας. Κι ενώ έχουν τη δυνατότητα να δημιουργούν νέες ελευθερίες και να διευρύνουν την ανθρώπινη ολοκλήρωση, κρύβουν επίσης τον κίνδυνο νέων εθισμών και καταναγκασμών. Ο «διαδικτυακός κόσμος» αποτελεί ένα θαυμάσιο μέσο για την προώθηση της κοινωνικής εξέλιξης, αλλά μπορεί επίσης να διαβρώσει την παραδοσιακή έννοια των κοινωνικών σχέσεων και των κοινωνικών αξιών.

Σαν συνέπεια όλων αυτών, η βασική ανθρώπινη ανάγκη για μια αίσθηση του “ανήκειν” και για κοινωνική ταυτότητα βρίσκεται σε ολισθηρό έδαφος, γεγονός που επιδεινώνεται από ένα ακόμη χαρακτηριστικό της ψηφιακής εποχής –την τάση για τεχνοκρατικές μορφές διακυβέρνησης από άτομα υψηλού μορφωτικού εποπέδου.

Αυτός ο τύπος αξιοκρατίας έχει την αρνητική του πλευρά, όπως επισημαίνει ο πολιτικός φιλόσοφος, Michael J. Sandel, στο βιβλίο του, Η τυραννία της αξιοκρατίας (The Tyranny of Merit): 

«Η συμμετοχή ανθρώπων με υψηλού επιπέδου μόρφωση σε κυβερνητικές θέσεις είναι γενικά επιθυμητή, αρκεί να διαπνέονται από ορθή κρίση και συμπονετική κατανόηση για τη ζωή των εργαζόμενων – αυτό που ο Αριστοτέλης αποκάλεσε έμπρακτη σοφία και αρετή του πολίτη. Ωστόσο, ιστορικά, ελάχιστη σχέση υπάρχει ανάμεσα στα ακαδημαϊκά διαπιστευτήρια αναγνωρισμένου κύρους και στην έμπρακτη σοφία ή σε μια αίσθηση κοινού οφέλους στην παρούσα στιγμή, εδώ και τώρα…»¹

Σε άλλο σημείο του ίδιου βιβλίου γράφει:
«Η τεχνοκρατική μας άποψη περί αξιοκρατίας διασπά τον δεσμό μεταξύ αξίας και ηθικής κρίσης. Στον τομέα της οικονομίας θεωρεί, απλώς, ότι το κοινό καλό καθορίζεται από το ΑΕΠ [ακαθάριστο εγχώριο προϊόν] και ότι η αξία της συνεισφοράς των ανθρώπων συνίσταται στην αγοραστική αξία των αγαθών ή των υπηρεσιών που πωλούν. Στον τομέα της διακυβέρνησης θεωρεί ότι αυτό που καθορίζει την αξία είναι η τεχνοκρατική τεχνογνωσία. Κάτι, που μπορεί να γίνει ορατό στον μεγαλύτερο ρόλο των οικονομολόγων ως συμβούλων πολιτικής, στην αυξανόμενη εξάρτηση από τους μηχανισμούς αγοράς για τον καθορισμό και την επίτευξη του δημόσιου συμφέροντος και στην αποτυχία του δημόσιου διαλόγου να αντιμετωπίσει τα μείζονα ηθικά και πολιτικά ερωτήματα που θα έπρεπε να βρίσκονται στο επίκεντρο της πολιτικής συζήτησης: Τί πρέπει να κάνουμε για την αύξηση της ανισότητας; Ποια είναι η ηθική σημασία των εθνικών συνόρων; Τί συντελεί στην αξιοπρέπεια της εργασίας; Τί οφείλουμε ο ένας στον άλλον ως πολίτες; Αυτός ο ηθικά αμαυρωμένος τρόπος αντίληψης της αξίας και του δημόσιου συμφέροντος έχει αποδυναμώσει τις δημοκρατικές κοινωνίες».²

Καθώς νέοι και ποικίλοι κλάδοι κοινωνιολογίας αναδύονται για τη μελέτη όλων αυτών των αλλαγών στην πολιτική συμπεριφορά, στις κοινωνικές σχέσεις και στην αντίληψη περί εαυτού, αξίζει να σημειωθεί ότι Κοινωνιολογία, κυριολεκτικά, σημαίνει «μελέτη της συντροφικότητας». Η αγγλική λέξη για την κοινωνιολογία, “sociology”, προέρχεται από τη λατινική λέξη socius που σημαίνει “σύντροφος” και την ελληνική Λόγος που σημαίνει “λέξη” ή “γνώση”.3 Θα μπορούσαμε, συνεπώς, να ονομάσουμε την εσωτερική διάσταση της κοινωνιολογίας ο ΛΟΓΟΣ ή η ΛΕΞΗ της Συντροφικότητας – μια μελέτη του θείου δημιουργικού ήχου, καθώς απλώνεται σε κοινωνικές ομάδες σε όλο τον κόσμο. Αφήνοντας ελεύθερη τη φαντασία μας, πώς θα ήταν εάν μπορούσαμε να βιώσουμε το γεγονός ότι Ο Λόγος/Λέξη της ΣΥΝΤΡΟΦΙΚΟΤΗΤΑΣ αντηχεί σε ολόκληρο το πεδίο των ανθρώπινων σχέσεων εμποτίζοντάς το με νόημα; Πώς θα έμοιαζε η κοινωνική δομή του πλανήτη Γη, εάν οι άνθρωποι παντού ήταν απλά δεκτικοί στην ιδέα ενός Θείου Σχεδίου – στην αίσθηση ότι η εξέλιξη προωθείται από έναν μεγαλειώδη σκοπό και ότι οι αναπτυσσόμενες ποιότητες κάθε μονάδας ζωής, ανεξάρτητα πόσο μικρή και φαινομενικά ασήμαντη, είναι απαραίτητες για την υλοποίησή του;

Για το σκοπό αυτό, η ανάπτυξη μιας αίσθησης θείου σχεδίου και σκοπού στην κοινωνική συνείδηση αποτελεί ασφαλώς μία από τις πιο πιεστικές ανάγκες της εποχής μας. Μια τέτοια έκχυση νοήματος θα μπορούσε να φέρει επανάσταση στον τρόπο σκέψης και αλληλεπίδρασης των ανθρώπων, ενδυναμώνοντας την κοινή γέφυρα συνείδησης την οποία η ανθρωπότητα κατασκευάζει προς τους λεπτοφυείς κόσμους. Τα κείμενα της Αλίκης Μπέιλη αναφέρονται σε αυτήν την γεφυροποιητική διαδικασία δόμησης ως «Επιστήμη της Κοινωνικής Εξέλιξης», προβλέποντας ότι στο μέλλον θα αποτελέσει μέρος μιας σπουδαίας Επιστήμης Επίκλησης και Εφέλκυσης, που θα είναι βασισμένη στην μαγνητική και ρυθμιστική ισχύ του ήχου. Οι βάσεις αυτής της επιστήμης μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο εξάσκησης για όποιον κάνει χρήση της Μεγάλης Επίκλησης σε τακτική βάση. Η συνειδητή και σκόπιμη εκφώνηση αυτού του μάντραμ, σε συνδυασμό με το περίγραμμα του διαλογισμού Ενισχύοντας τα χέρια του Νέου Ομίλου Εξυπηρετητών του Κόσμου, κινητοποιεί δυνάμεις που διαπερνούν τους πλανητικούς αιθέρες, ενισχύοντας και μαγνητίζοντας τον πνευματικό ήχο που εκπέμπει κάθε άτομο και ομάδα, οι δράσεις των οποίων συνηχούν αρμονικά με το Θείο Σχέδιο.

Η “μαγνητική δύναμη του ήχου” μπορεί να γίνει αντιληπτή πίσω από το έργο πολλών ενορατικών εξυπηρετητών την σήμερον ημέρα. Ωστόσο, όπως καλά γνωρίζουν οι σπουδαστές της εσωτερικής επιστήμης, η ανθρώπινη συνείδηση δεν μπορεί μονομιάς να μεταπηδήσει σε μια εξυψωμένη κατάσταση «ταύτισης με το όλον». Θα πρέπει να καλλιεργείται σταθερά μέσα από την εκπαίδευση και με μια ενεργή συμμετοχή στους αλληλοσυμπλεκόμενους κοινωνικούς τομείς που απαρτίζουν εκείνο το μεγαλύτερο όλον. Αυτό το πνεύμα προσέγγισης αποκαλείται «συμπεριληπτική τοπικότητα» από τον Raghuram Rajan, πρώην επικεφαλής οικονομολόγο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και τέως διοικητή της Τράπεζας Αποθεμάτων της Ινδίας (Reserve Bank of India).³

Στο βιβλίο του, Ο τρίτος πυλώνας: Πώς οι αγορές και το κράτος αφήνουν πίσω την κοινότητα (The Third Pillar: How Markets and the State leave the Community Behind), αναφέρει:  

«Κατά βάθος, στην συντριπτική μας πλειονότητα, αναγνωρίζουμε το ανθρώπινο στοιχείο του ενός στον άλλον. Ωστόσο, πρέπει να πλησιάσουμε αρκετά για να το κάνουμε αυτό και, πολύ συχνά, βρισκόμαστε σε απόσταση. Η κατανόηση και η ανεκτικότητα άλλων πολιτισμών δεν συνιστά ούτε αδυναμία, ούτε ένδειξη ανεπαρκούς πατριωτισμού, ούτε υπονοεί ότι είμαστε ανέστιοι “πολίτες του πουθενά”, χωρίς ρίζες. Στην πραγματικότητα, αντικατοπτρίζει την προετοιμασία μας για τον κόσμο του αύριο, όπου θα αναμειγνυόμαστε ολοένα και περισσότερο ως λαοί, πόσο μάλλον καθώς μελετούμε, εκτιμούμε και διατηρούμε τη συλλογική μας πολιτιστική κληρονομιά. Ο κόσμος δεν έχει φτάσει ακόμα εκεί. Επομένως, χρειάζεται να κάνουμε μικρότερα και πιο απλά βήματα, όπου θα υπάρχει χώρος για όλους καθώς αναπτύσσουμε καλύτερη κατανόηση ο ένας για τον άλλον. Η ενίσχυση των κοντινών μεταξύ τους κοινοτήτων [γειτονιών] θα επιτρέψει όχι απλώς την ύπαρξη μιας ποικιλίας απόψεων, συμπεριλαμβανομένων των πιο φυλετικών όσο και των πιο κοσμοπολίτικων, αλλά θα μας δώσει επίσης τη δυνατότητα διατήρησης μιας άμεσης κοινωνικής αλληλεπίδρασης, η οποία μπορεί πιθανόν να βρεθεί εκεί όπου υπάρχουν οι περισσότερες από τις θέσεις εργασίας του μέλλοντος, καθώς η αυτοματοποίηση αφαιρεί θέσεις εργασίας σε τομείς παραγωγής εμπορικών αγαθών και υπηρεσιών».⁴

Όλο και περισσότερο γίνεται κατανοητό, ότι η ανθρωπότητα πρέπει να ανακαλύψει εκ νέου το κοινοτικό πνεύμα σε αυτόν τον ταχέως μεταβαλλόμενο κόσμο στον οποίο πληθαίνουν όλο και πιο έξυπνες μηχανές και τεχνοκρατικές μορφές διακυβέρνησης· σε αυτό θα εμβαθύνουμε περισσότερο στο διαδικτυακό μας σεμινάριο της Παγκόσμιας Καλής Θέλησης: Φαντασία και Κοινωνική Αναζωογόνηση, στις 6 Νοεμβρίου, στη Γενεύη, το Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη. Η ανθρωπότητα πρέπει να οραματιστεί εκ νέου την αρχή της ελευθερίας και να την ανακαλύψει, και πάλι, συλλογικά μέσα στο πνεύμα της κοινότητας σε κάθε πεδίο ανθρώπινης προσπάθειας και σχέσης. Αυτό κρίνεται απαραίτητο, προκειμένου να φέρει την ανθρωπότητα σε ευθυγράμμιση με μια μεγάλη κοσμική αρχή που κρύβεται πίσω από την όλη εξελικτική διαδικασία στη Γη. Λειτουργεί σε κάθε βασίλειο της φύσης και «“υπόκειται” ή βρίσκεται κάτω ή πίσω από κάθε πρόοδο».

Τα κείμενα της Αλίκης Μπέιλη αναφέρονται σε αυτή την ενέργεια ως ο Νόμος ή η Αρχή της Ελευθερίας. Περιγράφεται ποικιλοτρόπως ως «μια ενζυμική ενέργεια που μπορεί να διαπεράσει την ουσία κατά έναν μοναδικό τρόπο» και μια «μυστηριωδώς “ασκούμενη επιρροή” που επιφέρει μια «“απώθηση” από τη μορφή». Παραδόξως, ενώ αυτός ο σπουδαίος νόμος φέρνει ελευθερία, επιβάλλει εξίσου ορισμένους περιορισμούς και αυτοί οδήγησαν στο γεγονός ότι η εμψυχώνουσα Ζωή του πλανήτη μας –ο Κύριος του Κόσμου– είναι γνωστός ως η “Μεγάλη Θυσία”. Υπό τον έλεγχο αυτού του νόμου «δημιούργησε [Αυτός] την πλανητική μας ζωή και όλα όσα βρίσκονται μέσα και πάνω σε αυτήν, ώστε να μάθει να χειρίζεται αυτόν τον νόμο με πλήρη κατανόηση, με πλήρη συνείδηση και όμως ταυτόχρονα να φέρει αποδέσμευση στις μυριάδες μορφές της δημιουργίας Του». ⁵

Οι εσωτερικοί εργάτες του κόσμου συμβάλλουν περαιτέρω σε αυτή την αναπτυσσόμενη ομαδική κατανόηση με διάνοιες και καρδιές διάπυρες από φως και αγάπη. Με τις επιδέξιες προσπάθειές μας σε διαλογισμούς υπηρεσίας και με την εκφώνηση της Μεγάλης Επίκλησης μπορούμε να συμβάλουμε ώστε ο Λόγος/Λέξη της Συντροφικότητας να αντηχήσει σε ολόκληρη τη σφαίρα της ανθρώπινης δράσης, διασκορπίζοντας τα πέπλα της γοητείας και της πλάνης με το εμπνευσμένο μήνυμα της ελευθερίας εν πνεύματι κοινότητας.

Στην συντροφικότητα του Ενός Έργου,

Christine Morgan
Πρόεδρος
LUCIS TRUST

1. Michael J. Sandel, The Tyranny of Merit, σ.90
2. Αυτόθι, σ.28
3. https://en.wikipedia.org/wiki/Sociology#Etymology
4. Raghuram Rajan, The Third Pillar: How Markets and the State leave the Community Behind, σ.391
5. Aλίκη Μπέιλη, Οι Ακτίνες και οι Μυήσεις, σ.417

View UK version

View US version