ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΡΥΘΜΟΣ

Τα λεξικά ορίζουν τον ρυθμό ως ένα σταθερό, τακτικό, επαναλαμβανόμενο μοτίβο κίνησης ή, στην μουσική, ως την κατάταξη ήχων, θεωρούμενη γενικά ως μια διατεταγμένη εναλλαγή αντιθετικών στοιχείων. Φαίνεται αναπόφευκτο, λοιπόν, ότι για να έχουμε την αίσθηση του ρυθμού πρέπει επίσης να έχουμε την αίσθηση του χρόνου, για να είμαστε σε θέση να παρατηρήσουμε ότι τα μοτίβα επαναλαμβάνονται, διατάσσονται ή ταξινομούνται εναλλάξ μέσα σε κάποιο είδος πλαισίου που βασίζεται σε αυτήν την κατασκευή.

Στην ανθρώπινη ζωή, είναι αδύνατον να αποφύγουμε την παρουσία του ρυθμού, τον οποίο το σύμπαν εισάγει επιδέξια, μέσω των περιστροφών της γης γύρω από τον ήλιο και των φάσεων της σελήνης. Ο φυσικός κόσμος τον εκφράζει μέσω των σταθερών κύκλων των εποχών. Και τα φυσικά μας σώματα πρέπει να ευθυγραμμιστούν με αυτόν, αν πρόκειται να διατηρήσουν ισορροπία. Εντάσσουμε τις ρυθμικές κινήσεις μέσα στην δομή του χρόνου, ώστε να μπορούμε να τις μετρήσουμε και να συσχετιστούμε με αυτές. Κι έτσι, σε ευθυγράμμιση με τον τρόπο που λειτουργεί το σύμπαν, ο φυσικός κόσμος και η ανθρώπινη φύση, δημιουργούμε διαφορετικές ρυθμικές εκφράσεις για κάθε ξεχωριστή πλευρά της ζωής μας και κατ’ αυτό τον τρόπο δημιουργούμε τελετουργίες. Θα μας ήταν αδύνατο να αποσυνδεθούμε από τα πολλαπλά επίπεδα του ρυθμού και από την εκδήλωσή τους ως τελετουργίες. 

Τι ισχύει, όμως, με τον πνευματικό ρυθμό; Σε κάποιο βαθμό, και παραμένοντας στα πλαίσια της δομής του χρόνου, θα μπορούσαμε να τον αντιληφθούμε ως το ρυθμό της πνευματικής μας πρακτικής, η οποία εκδηλώνεται ως τελετουργία. Στο έργο μας με τα Τρίγωνα, ακολουθούμε ένα καθημερινό τυπικό όπου λειτουργούμε ως ένας ενιαίος όμιλος με κοινή πρόθεση και κάθε ημέρα το έργο μας δημιουργεί ένα ισχυρό πεδίο συνείδησης, το οποίο καθίσταται το μέσον για την είσοδο του φωτός, της αγάπης και της δύναμης στο πλανητικό δίκτυο, προσιτό για την ανθρωπότητα σε ολόκληρο τον κόσμο. Αυτό το τελετουργικό τυπικό εμπεριέχει την πειθαρχία και την υπηρεσία μας.

Μπορούμε επίσης να θεωρήσουμε τον πνευματικό ρυθμό ως κάτι πέρα από αυτές τις τελετουργικές δραστηριότητες και ως κάτι που δεν είμαστε ακόμη σε θέση να κατονομάσουμε, μέσω του οποίου, ωστόσο, το σύμπαν επιδιώκει να εκδηλώσει ένα θεϊκό εσωτερικό σχέδιο. Οι πνευματικές διδασκαλίες μάς αποκαλύπτουν ότι η ίδια η ζωή αναπνέει ρυθμικά και ότι τα πάντα στο σύμπαν ωθούνται από αυτόν τον ρυθμό. Λέγεται επίσης ότι η αγάπη πάλλεται στο σύμπαν με έναν θείο ρυθμό. Καθώς στοχαζόμαστε αυτές τις δηλώσεις, επιχειρούμε να αγγίξουμε κάτι σχεδόν ασύλληπτο... τον θείο παλμό... τον παλμό της ζωής, καθώς πάλλεται μέσα στο συμπαντικό αιθερικό σώμα.

Μας δίνεται η ευκαιρία να χρησιμοποιήσουμε το καθημερινό μας τελετουργικό, για να ενεργοποιήσουμε ακόμη περισσότερο το πεδίο συνείδησης που δημιουργούμε από κοινού, εστιάζοντας την πρόθεσή μας να γίνουμε μεσολαβητές των θεραπευτικών ενεργειών του φωτός, της αγάπης και της δύναμης, ώστε να πάλλονται μέσα από το δίκτυο των Τριγώνων με έναν θείο ρυθμό. Αφορά την προσπάθεια να διεισδύσουμε στην ίδια την ουσία της ζωής.

Κατόπιν χρησιμοποιούμε εξίσου τον ρυθμό της πνευματικής μας πρακτικής και εργαζόμαστε από κοινού ως ένα σώμα με τον πνευματικό ρυθμό της ζωής.