ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΕΡΑ ΠΟΥ ΑΝΑΠΝΟΥΜΕ
Μία από τις μεγαλύτερες δυσκολίες στην αντιμετώπιση της ρύπανσης του αέρα και της ατμόσφαιρας είναι ότι τα εταιρικά συμφέροντα, που συχνά οδηγούνται από βραχυπρόθεσμους στόχους και την ανάγκη να μεγιστοποιηθεί το μερίδιο αγοράς και τα κέρδη, αντιστέκονται στην θέσπιση κανόνων, αναστέλλοντας την ανάπτυξη των τεχνολογικών διαδικασιών και των οικονομικών δομών που θα μπορούσαν να υποστηρίξουν μια στροφή προς μια υγιή ατμόσφαιρα.
Αλλά το πρόβλημα δεν είναι μόνον οι μεγάλες επιχειρήσεις. Όλοι εμπλεκόμαστε. Η κοινή γνώμη επηρεάζεται σημαντικά από τις ανησυχίες ότι οι κανονισμοί για την προστασία της ατμόσφαιρας θα βλάψουν την οικονομική υγεία των εθνών. Τις περισσότερες φορές πρόκειται για παράλογους φόβους, χωρίς ουσία. Χρειάζεται πληροφόρηση που να υποκινείται από ενδιαφέρον για το κοινό καλό, εάν πρόκειται να υπάρξει καθαρή σκέψη. Η γνήσια καλή θέληση δεν είναι η συναισθηματική όψη της καλής θέλησης, είναι εκείνο που θα οδηγήσει σε πολιτικές που εγγυώνται μια καθαρή ατμόσφαιρα.
Η τρέχουσα πολιτική κρίση γύρω από την προστασία του αέρα που αναπνέουμε είναι μια πολιτική και ηθική κρίση, που αντικατοπτρίζει μια βαθιά πνευματική κρίση. Οι άνθρωποι της καλής θέλησης, σχεδόν εξ ορισμού, έχουν σαν κύριο ενδιαφέρον τους την ευημερία της ανθρωπότητας και των άλλων βασιλείων της φύσης. Φέρνοντας αυτό το ενδιαφέρον τους στην πολιτική και οικονομική ζωή ωθούν τις κυβερνήσεις και τη βιομηχανία να κάνουν ό, τι είναι αναγκαίο, ώστε να εξασφαλιστεί καθαρός αέρας και ένα υγιές περιβάλλον. Η πνευματική κρίση μπορεί να συνοψιστεί σε όρους αφύπνισης του πνεύματος της παγκόσμιας υπευθυνότητας μεταξύ των ανθρώπων καλής θέλησης. Οι αφυπνιστές είναι εκείνοι οι ευφυείς, ενδιαφερόμενοι άνθρωποι των οποίων η ανιδιοτελής επιθυμία να συμβάλουν στο καλό του συνόλου είναι η κινητήρια δύναμη στην πνευματική τους ζωή καθώς και στις κοινωνικές σχέσεις τους και την επαγγελματική, οικονομική και πολιτική τους ζωή. Αυτοί οι αφυπνιστές μπορούν ενορατικά να γίνουν αντιληπτοί ως οι εκπρόσωποι των Ανώτερων Κόσμων, είτε έχουν συνείδηση αυτού είτε όχι, διότι η ιεραρχία των φωτισμένων όντων είναι εκείνη που καθοδηγεί την ανθρωπότητα μέσα και δια μέσου αυτής της πνευματικής κρίσης. Κατά τη διαδικασία της ανάληψης ευθύνης για τον καθαρισμό της φυσικής ατμόσφαιρας, του αέρα που όλοι αναπνέουμε, θα πλησιάσουμε περισσότερο το επόμενο πνευματικό βασίλειο, το βασίλειο των ψυχών και θα γίνουμε περισσότερο ανταποκριτικοί στις εισερχόμενες ενέργειες του Υδροχόου. Αυτή είναι η ιστορία της εποχής μας.
Ο Όμιλος των Παγκόσμιων Υπηρετών βρίσκεται στην διαδικασία της ανάληψης της ηγεσίας στην εκπαίδευση και την κινητοποίηση των ανθρώπων καλής θέλησης σε όλα τα μεγάλα ζητήματα της εποχής μας. Η προσέγγισή τους ξεπερνά τις παραδοσιακές πολιτικές της δεξιάς ή της αριστεράς. Όσοι κινούνται από ένα πρωταρχικό μέλημα για την καλή κατάσταση της ατμόσφαιρας θα υποστηρίξουν αναμφίβολα διαφορετικά πρακτικά μέτρα για την επίτευξη ενός υγιούς και καθαρού περιβάλλοντος: ρύθμιση, κίνητρα της αγοράς, εκπαίδευση κλπ.
Προσεκτική ανάλυση αποκαλύπτει ότι οι δυνάμεις της καλής θέλησης παράγουν ήδη πολιτικές σε τοπικό, εθνικό και διεθνές επίπεδο με σκοπό την προστασία της ακεραιότητας της ατμόσφαιρας και, όπου είναι αναγκαίο, για την θεραπεία των επιπτώσεων των τοξινών. Είναι σαφές ότι χρειάζονται πολύ περισσότερα, οι αποτελεσματικές πολιτικές είναι μόλις στα πρώτα στάδια της ανάπτυξής τους, αλλά μπορούμε να αντλήσουμε έμπνευση από τα κέρδη που έχουν υπάρξει σε ορισμένους τομείς.
Δύο από τις πιο σημαντικές ιστορίες επιτυχίας βρίσκονται στις δράσεις που οι εθνικές κυβερνήσεις συμφώνησαν να λάβουν μετά από διεθνείς συνθήκες και συμβάσεις που πέρασαν μέσω των Ηνωμένων Εθνών και των οργανισμών τους.
Η Καταστροφή του Όζοντος
Ένα στρώμα μορίων του όζοντος στην ανώτερη ατμόσφαιρα απορροφά μεγάλο μέρος των επιβλαβών υπεριωδών UV-B ακτινοβολιών από τον ήλιο παρεμποδίζοντας την μοιραία ακτινοβολία UV-C. Οι χλωροφθοράνθρακες (CFC) και τα αλογόνα είναι αέρια που έχουν χρησιμοποιηθεί εκτενώς σε μια σειρά προϊόντων από το 1930, συμπεριλαμβανομένων ψυγείων, κλιματιστικών, σπρέι και πυροσβεστήρων. Αυτά τα αέρια τελικά διασπώνται στην ατμόσφαιρα, απελευθερώνοντας άτομα χλωρίου και βρωμίου, που προκαλούν μείωση του όζοντος. Ως αποτέλεσμα, στις δεκαετίες του ‘70 και του ’80 παρατηρήθηκαν δραματικές αυξήσεις στη συχνότητα εμφάνισης του καρκίνου του δέρματος και του καταρράκτη των ματιών, τα ανοσοποιητικά συστήματα εξασθένισαν, τα ζώα επηρεάστηκαν δυσμενώς, τα ωκεάνεια οικοσυστήματα υπέστησαν ζημιές, ενώ οι πληθυσμοί των ψαριών και οι αποδόσεις των φυτών μειώθηκαν.
Η Σύμβαση της Βιέννης για την προστασία του Στρώματος του Όζοντος εγκρίθηκε από τις κυβερνήσεις το 1985 και τέθηκε σε ισχύ το 1988. Ενίσχυσε την συνεργασία μεταξύ των υπογραφόντων προκειμένου να μελετήσουν τις επιπτώσεις της ανθρώπινης αλληλεπίδρασης στο στρώμα του όζοντος. Το συνοδευτικό Πρωτόκολλο του Μόντρεαλ για τις Ουσίες που Καταστρέφουν το Στρώμα του Όζοντος, το οποίο απαιτεί από τις συμβαλλόμενες χώρες να αναλάβουν συγκεκριμένες δράσεις για τον έλεγχο των ουσιών που καταστρέφουν το όζον, υπεγράφη τον Σεπτέμβριο του 1987. Στο σύνολό τους, η Σύμβαση και το Πρωτόκολλο έχουν γίνει μία από τις πιο επιτυχημένες περιβαλλοντικές συνθήκες όλων των εποχών. Με 197 συμβαλλόμενα μέρη, είναι οι πιο ευρέως επικυρωμένες συνθήκες στην ιστορία των Ηνωμένων Εθνών, και έχουν, μέχρι σήμερα, επιτρέψει μειώσεις πάνω από 97% στην συνολική παγκόσμια κατανάλωση των ελεγχόμενων ουσιών που καταστρέφουν το όζον.
Στην έκθεσή του της Χιλιετίας, ο πρώην Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Κόφι Ανάν υπογράμμισε το ρόλο που διαδραμάτισαν οι αφυπνιστές της κοινωνίας των πολιτών σε αυτήν την Συνθήκη για το όζον, σημειώνοντας: Πριν από ο Πρωτόκολλο, οι διακυβερνητικές διαπραγματεύσεις από μόνες τους απέτυχαν να εξασφαλίσουν επαρκή υποστήριξη για τα μακρόπνοα μέτρα που ήσαν απαραίτητα. Αλλά η εντατική άσκηση πιέσεων από οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών, η παρουσίαση συντριπτικών επιστημονικών αποδείξεων —και η ανακάλυψη της τεράστιας τρύπας του όζοντος πάνω από την Ανταρκτική—τελικά δημιούργησαν την αναγκαία συναίνεση για την υπογραφή της συμφωνίας.
Από το 1987, το πρωτόκολλο έχει τροποποιηθεί πέντε φορές, επιταχύνοντας το χρονοδιάγραμμα σταδιακής κατάργησης των επιβλαβών αερίων. Οι κυβερνήσεις που κυρώνουν το Πρωτόκολλο δεσμεύονται νομικά να εφαρμόσουν τους περιορισμούς που απαιτούνται σύμφωνα με το πρωτόκολλο. Παρά τις πολύ σημαντικές επιτυχίες, τούτο εξακολουθεί να είναι μια εν εξελίξει ιστορία, διότι, αν και το ίδιο το Πρωτόκολλο έχει κυρωθεί από όλα τα κυβερνητικά συμβαλλόμενα μέρη, ορισμένες από τις τροποποιήσεις, που απαιτούν τη λήψη αυστηρότερων μέτρων ελέγχου, εξακολουθούν να περιμένουν την επικύρωση από αρκετές κυβερνήσεις.
Ο Έλεγχος του Καπνού
Αποτελεί ένα περίεργο γεγονός ότι ο πιο σοβαρός κίνδυνος για την υγεία που συνδέεται με την αναπνοή προέρχεται από μια επιλογή συμπεριφοράς, που συχνά γίνεται από τους νέους, ορισμένοι από τους οποίους έχουν επίγνωση των κινδύνων. Η εισπνοή του καπνού είναι μια ευρέως διαδεδομένη εθιστική συνήθεια σε κοινωνίες σε όλο τον κόσμο. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας των Ηνωμένων Εθνών, η επιδημία του καπνού είναι μία από τις μεγαλύτερες απειλές για τη δημόσια υγεία που ο κόσμος έχει αντιμετωπίσει ποτέ. Είναι υπεύθυνη για σχεδόν 6 εκατομμύρια θανάτους κάθε χρόνο – πάνω από 600.000 από αυτούς είναι το αποτέλεσμα σε μη καπνιστές που εκτίθενται σε παθητικό κάπνισμα. Υπάρχουν ένα δισεκατομμύριο καπνιστές σε όλο τον κόσμο, ογδόντα τοις εκατό από τους οποίους ζουν σε χώρες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος.
Το κάπνισμα δεν είναι μόνο ένα δημοφιλές χόμπι σε αρκετές κοινωνίες, αλλά η εξάπλωσή του σε όλο τον κόσμο υποστηρίζεται από ισχυρά οικονομικά συμφέροντα που παράγουν και διαθέτουν τσιγάρα και άλλα προϊόντα καπνού. Ο τερματισμός της εξάπλωσης της συνήθειας και η ενθάρρυνση των ανθρώπων να σταματήσουν το κάπνισμα είτε να μην το αρχίσουν είναι ένα αξιοθαύμαστο έργο που απαιτεί σημαντικές αλλαγές στην κοινωνική στάση και συμπεριφορά. Για να σπάσει η συνήθεια, τα άτομα χρειάζονται σαφείς πληροφορίες σχετικά με τους κινδύνους για την υγεία και, ως αποτέλεσμα αυτών των πληροφοριών, θα πρέπει να θέλουν να σταματήσουν το κάπνισμα. Την ίδια στιγμή η προώθηση των τσιγάρων θα πρέπει να περιοριστεί, αν όχι να απαγορευτεί. Αντιμέτωποι με τέτοιες δυσκολίες, είναι ενθαρρυντικό να σημειώσουμε την πρόοδο που έχει σημειωθεί στην παγκόσμια προσπάθεια για την καταπολέμηση της επιδημίας του καπνού.
Τις τελευταίες δεκαετίες πολλές χώρες έχουν πρωτοπορήσει στην θέσπιση αυστηρών περιορισμών του καπνίσματος, απαγορεύοντας το κάπνισμα σε δημόσιους χώρους, περιορίζοντας σημαντικά τη διαφήμιση των τσιγάρων, φορολογώντας τα τσιγάρα, έτσι ώστε τουλάχιστον ένα μέρος του κόστους της νοσοκομειακής περίθαλψης για ασθένειες που σχετίζονται με το κάπνισμα να καλύπτονται από τους καπνιστές, να χρηματοδοτούνται εκστρατείες που ενημερώνουν το κοινό για τους κινδύνους και να υποστηρίζονται όσοι καπνιστές θέλουν να σταματήσουν το κάπνισμα. Αυτή η κίνηση εξελίχθηκε σε παγκόσμια εκστρατεία και το 2005 η Παγκόσμια Συμφωνία-Πλαίσιο της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας (ΠΟΥ) για τον Έλεγχο του Καπνού τέθηκε σε ισχύ. Έχει γίνει μία από τις ευρύτερα υιοθετημένες συνθήκες στην ιστορία των Ηνωμένων Εθνών με 176 συμβαλλόμενα μέρη που καλύπτουν το 88% του παγκόσμιου πληθυσμού.
Από το 2008, η διεθνής εκστρατεία με επικεφαλής τον ΠΟΥ έχει επικεντρωθεί σε έξι πρακτικά, οικονομικά και εφικτά μέτρα για να βοηθηθούν οι χώρες να μειώσουν τον αριθμό των ατόμων που καπνίζουν: παρακολούθηση της χρήσης του καπνού και των πολιτικών πρόληψης, προστασία των πολιτών από τον καπνό, προσφορά βοήθειας για την διακοπή της χρήση καπνού, προειδοποίηση για τους κινδύνους, επιβολή απαγορεύσεων σχετικά με τη διαφήμιση, προώθηση και διάθεση χορηγιών καπνού και αύξηση των φόρων στα προϊόντα καπνού. Μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες στην ανταπόκριση σε αυτό το πρόγραμμα είναι η Τουρκία, μια χώρα παραδοσιακά πλούσια σε πολιτισμό καπνού. Πριν έξι χρόνια, περισσότεροι από ένας στους τρεις ενήλικες χρησιμοποιούσαν καπνό. Μέχρι το 2012, χάρη στη δράση για τα έξι μέτρα, το κάπνισμα μειώθηκε κατά 13,4%, και υπήρξε μια μείωση 20% στον αριθμό των πολιτών που εισάγονται σε νοσοκομείο για τις ασθένειες που σχετίζονται με το κάπνισμα.
Αυτές οι δύο διεθνείς συνθήκες, που διέπουν την καταστροφή του όζοντος και τη μείωση του καπνίσματος, καθώς και τις δράσεις που έχουν προκύψει από αυτές, παρέχουν τη σαφέστερη απόδειξη της ικανότητάς μας ως είδος να λάβουμε τα μέτρα που χρειάζεται, προκειμένου να διασφαλιστεί μια υγιής, συντηρούσα την ζωή ατμόσφαιρα. Αυτό μπορεί να γίνει – αλλά θα γίνει μόνο καθώς οι άνθρωποι καλής θέλησης το απαιτούν.
< Προηγούμενο Οι Αναθυμιάσεις του Υλισμού | αρχή σελίδας ^
