De Electrische Spanning en de Heilige Ruimte – Deel 2

Vervolg van Deel 1

 

Het kleed van de wateren

 

 

Met het geven van het overzicht over de elektrische spanning en de sacrale ruimte, moet er een verband worden gelegd met het andere thema van de Elektrische Brug, namelijk eerst en vooral met De Kosmische Bloedstroom.

Hier werden overeenkomsten getrokken tussen de interstellaire ether en water, opmerkend dat de ether water is in haar oorspronkelijke toestand. En in beide gevallen is de elektromagnetische spanning in het spel gebaseerd op de sacrale geometrie van de zeshoek.

Het menselijk lichaam bestaat voor ongeveer twee derde uit water. Omdat water 90 procent van het bloed uitmaakt en ook het DNA en de proteïne ketens in het lichaam omringt, is water de basis van het menselijk organisme. In feite maakt de watermolecule 99 procent van alle moleculen in het menselijk lichaam uit.

In het woordenboek van de Sacrale Taal van alle geschriften en mythes, staat een symbool dat ‘Het Kleed van de Wateren’ genoemd wordt en dit stelt de bekleding van de Wijsheid voor dat het bevrijde Zelf omhult. … “het Zelf wordt gezien als een centrum waarin alle stralen van het goddelijk leven gericht zijn in een Verheven Licht, en omgekeerd is de goddelijke aard het gewaad … van de Waarheid dat door water wordt voorgesteld.”

 

Naast het feit dat het een mooi beeld is, maakt het ook de werkelijkheid duidelijk dat terwijl het leven van een organisme te vinden is in het centrum van de vorm, er aan de buitenkant een ‘gewaad van waarheid’ is – een etherisch kleed dat de manifestatie opbouwt, onderhoud en informeert overeenkomstig haar deel in het goddelijk Plan. Dit kleed is gemaakt van twee elementen – de ether en water, de eerste die de tweede doordringt en zo informatie naar alle cellen in het lichaam brengt.

Het onderzoek van Gerald Pollack, Professor in Bio-Engineering aan de Universiteit van Washington, kan dienen om dit te bevestigen. Hij en zijn onderzoeksteam hebben veel experimenten op water uitgevoerd om haar hoge oppervlaktespanning te onderzoeken. Tot nu toe werd gedacht dat er een tweetal moleculaire niveaus van statische lading op het wateroppervlak waren maar het heeft steeds onvoldoende gebleken om zulke oppervlaktespanning tot stand te brengen dat voorwerpen zo zwaar als munten er op kunnen drijven, of dat er wezens zijn met de toepasselijke naam van de Jezus hagedis die er over kunnen lopen (doch snel genoeg).

 

Nu hebben echter experimenten aangetoond dat het oppervlak van water een vierde toestand aanneemt. De andere drie toestanden zijn het gekende ijs, water en damp, deze vierde toestand heeft de eigenschap van een vloeibaar kristal. Het is een gelachtige structuur en niet slechts een paar moleculaire lagen dik maar veel meer, in de orde van twee of drie miljoen lagen. Dit water is een viskeuze substantie dat een geordende structuur heeft en een negatieve elektrische lading draagt. Haar energie en ordeningskenmerk komen uit verschillende lichtbronnen zoals van de zon en van het infrarode licht dat overal om ons heen is. Maar van bijzonder belang is dat dit water licht opneemt met een golflengte van 270 nanometer.

Deze golflengte ligt in het ultraviolet deel van het spectrum – ultraviolet licht is de verbindingsbrug tussen het zichtbare licht en het onzichtbare licht van de etherische niveaus van het fysieke gebied waaruit de energielichamen van alle levende vormen samengesteld zijn. Informatie uit het etherisch lichaam wordt overgebracht via de brug van het ultraviolet licht rechtstreeks in het water dat iedere cel in het menselijk lichaam omgeeft. Het is daar dat de ware bron van informatie achter de genetische code en het DNA waarschijnlijk gevonden kan worden.

 

De manier waarop water deze informatie vasthoudt is door middel van een toestand van elektrische spanning gebaseerd op de geometrie van de zeshoek. Omdat deze vierde toestand van water als een vloeibaar krisstal is, gedraagt het zich als een halfgeleider. Het kan informatie vasthouden door middel van haar zeshoekige ringvormige structuur – van zulke structuren is geweten dat ze in verband worden gebracht met de mogelijkheid van het opnemen van ultraviolet licht met een golflengte van ongeveer 270 nanometer.

Gerald Pollack ontdekte dat deze vierde toestand van water gevormd wordt uit lagen van deze zeshoeken die laag per laag op elkaar gelegd worden zoals een honingraat. De hoek van elke laag verschuift zestig graden en naargelang de lagen van zeshoeken zich opstapelen, vormen ze een spiraalvormige structuur en vormen zo een volmaakt kleed dat elke molecule van het DNA en het RNA in het lichaam omgeeft.

 

Het is daar dat het geheim van het geheugen van water, wat onlangs onderzoekers zoals Jacques Beneviste heeft geboeid, gevonden kan worden alsook de overdracht van gedachte-energie op het water zoals door de experimenten van Dr. Masaru Emoto werden aangetoond. De gedachte-energie die door de ethers neerslaat wil natuurlijk dieper in het water doordringen, want zoals we elders in de bladzijden van de Elektrische Brug hebben besproken, wanneer je naar water kijkt – dat een transparante, smaakloze, reukloze soepele vloeistof is met al haar merkwaardige eigenschappen – kijk je recht naar de ether in haar dichtste vorm.

 

Omdat water negentig procent van het bloedplasma uitmaakt, en veel ervan zich in deze vierde toestand van een elektrisch geladen, vloeibaar kristal bevindt, kunnen we enig wetenschappelijk bewijs vinden dat het de elektrische activiteit is die voornamelijk verantwoordelijk is voor de circulatie van het bloed eerder dan het hart. Het hart is geen pomp dat inert bloed dwingt om onder druk voort te bewegen, maar het bloed wordt voortgestuwd door haar eigen biologische impuls, en duwt zichzelf voort met een door het hart “veroorzaakte impuls”. 1 In 1932 filmde Bremer van Harvard bij een zeer jong embryo de bloedcirculatie in spiraalvormige stromen – voordat het hart in werking was! Hij was echter zo onder de indruk van die spiraalvormige bloedstroom dat hij de bredere implicaties ervan veronachtzaamde – dat het bloed haar eigen inherente impuls heeft – het hart dient om dit met spiraalvormige impulsen te ondersteunen. 2 Het onderzoek van Russische wetenschappers toont aan dat “het hart 106 keer meer druk nodig zou hebben om als een pomp te werken”.  Het onderzoek van Gerald Pollack wijst erop dat de infrarode energie die de omgeving naar het bloed uitstraalt de bloedstroom helpt voortdrijven. En dit onderzoek gaat in de juiste richting, hoewel volgens de visie van de esoterische wetenschap de energiebron voornamelijk van etherische niveaus komt.

Bovenaan de pagina ^

1         Het hart is geen pomp. The journal of the Center for Frontier Sciences at Temple University in Philadelphia. http://www.rsarchive.org/RelArtic/Marinelli/

2         Ibid