Als één wereld hebben we dringend behoefte aan een renaissance en een herstel van wat het betekent om echt mens te zijn. Dit is veroorzaakt door het wereldwijde monopolie van het wetenschappelijk materialisme, waar de kennis wordt gedomineerd door de seculiere waarden.
 

In de donkerste dagen van 1943, tijdens een toespraak tot een Joods seminarie, legde Albert Einstein de vinger op het probleem: “we moeten”, zei hij, “oppassen dat het intellect niet ons doel wordt. Het heeft natuurlijk krachtige spieren, maar geen persoonlijkheid. Het kan niet leiden, het kan alleen dienen, en het is niet kieskeurig in de keuze van een leider. Deze eigenschap wordt weerspiegeld in de kwaliteiten van haar priesters, de intellectuelen. Het intellect heeft een scherp oog voor methoden en gereedschappen, maar is blind voor doelen en waarden. Het is dus geen wonder dat deze fatale blindheid van oud op jong wordt doorgegeven en tegenwoordig een hele generatie betreft.”
 

Het probleem is de buitensporige aanbidding en erkenning van het intellect ten koste van de hogere menselijke kwaliteiten. Hoewel we enorm veel profijt hebben gehad van wetenschap en technologie, zijn we de Sleutel vergeten – de eeuwige filosofie – die de geestelijke oorsprong onthult en de ware aard van wat het betekent om werkelijk mens te zijn in een levend universum. De tragedie voor mij is dat wetenschappers met een legendarische status hebben gewezen op de grenzen en beperkingen van wetenschap en technologie die tot het uiterste gaan, maar hun wijze woorden zijn bijna volledig genegeerd.
 

In de moderne tijd zijn de mooiste voorbeelden die ik kan bedenken Max Planck en Schrödinger. In een van zijn prachtige boeken, Wat is leven?, zei Schrödinger dat het wetenschappelijke beeld zeer gebrekkig is. Want terwijl de wetenschap ons kan vertellen hoe golven van compressie en verdunning onze trommelvliezen raken en vervolgens door een neurologisch proces een zoute vloeistof uit onze ogen komt, zwijgt ze afgrijselijk over het waarom en hoe een oud lied ons tot tranen toe kan bewegen. Het is nog zwijgzamer over de Grote Oorsprong en de vragen die we stellen over de goddelijkheid en “Waar ga ik heen?”
 

Wat het betekent om mens te zijn, vormt sinds mensenheugenis de ruggengraat van de eeuwige filosofie van alle tijden en alle culturen. Of het nu tot uitdrukking komt in de mysterieleringen van de oude Indiërs, de Egyptenaren, de Grieken, of in zijn prachtige moderne vorm, in kolossale werken als die van Rudolf Steiner, Madame Blavatsky, Alice Bailey, deze tijdloze filosofie wijst op het onderscheid tussen het menselijk lichaam en de mens zelf.