Ακτινοβολία υπό το Φως ενός Θείου Σχεδίου

Αγαπητοί Συνεργάτες,
Η ιστορία θα ήταν κάτι θαυμάσιο – αν ήταν πραγματικά αληθινή! Αυτή η πνευματώδης φράση, που αποδίδεται κατά κοινή παραδοχή στον Ρώσο λογοτέχνη Λέοντα Τολστόι, εγείρει το σοβαρό ερώτημα, πώς μπορούμε να γνωρίζουμε οτιδήποτε για το παρελθόν με βεβαιότητα; Η ιστορία περιλαμβάνει τουλάχιστον τρεις διαφορετικούς τρόπους προσέγγισης του παρελθόντος: μέσω μνήμης, ανασκευής ή επινόησης Και όπως όλα τα ανθρώπινα εγχειρήματα, η ιστορία είναι επιδεκτική σε προκατάληψη, υποκρισία, υπερηφάνεια, εσκεμμένη διαστρέβλωση ή συσκότιση. Είναι επομένως δύσκολο για τους ιστορικούς να συνενώσουν διαφορετικές εκτιμήσεις για την «αλήθεια», προκειμένου να συνθέσουν μια συνεκτική αφήγηση με την οποία όλοι συμφωνούν.

Παρά το δυσθεώρητο μέγεθος της πρόκλησης, εμφανίζεται, ωστόσο μια σημαντική «κοινή αφήγηση», σε τομείς όπως η Μεγάλη Ιστορία (Big History) και η Βαθιά Ιστορία (Deep History). Η Μεγάλη Ιστορία ενσωματώνει την ιστορία «του Κόσμου, της Γης, της Ζωής και της Ανθρωπότητας, χρησιμοποιώντας τις καλύτερες εμπειρικές αποδείξεις και ακαδημαϊκές μεθόδους», ενώ η Βαθιά Ιστορία μελετά το απώτατο παρελθόν του ανθρώπινου είδους, ενθαρρύνοντας τις συνεργατικές προσπάθειες ειδικών στην ανθρωπολογία, την αρχαιολογία, την πρωτευοντολογία, τη γενετική και τη γλωσσολογία. Οι εκτιμήσεις που συνάγονται είναι ευφυείς και πειστικές και, ως εκ τούτου, εάν οι διδασκαλίες της Προαιώνιας Σοφίας δεν προορίζεται να ενταχθούν στο τμήμα «επινόηση» της εξελικτικής ιστορίας, απαιτείται κάποια εξήγηση ως προς τις μεγάλες διαφορές που προκύπτουν ανάμεσα στη δική της εκτίμηση της εξέλιξης και αυτήν της σύγχρονης ακαδημαϊκής κοινότητας. 

Για παράδειγμα, η Προαιώνια Σοφία υποστηρίζει ότι, πριν από δώδεκα εκατομμύρια χρόνια, «Η χλιδή είχε φτάσει στην Ατλαντίδα σε τέτοια ύψη, ώστε εμείς με όλο τον πολιτισμό μας για τον οποίο καυχόμαστε, ούτε γνωρίζουμε και ούτε φθάσαμε ποτέ… Όλα όσα έκαναν εφικτά οι σύγχρονες διαδικασίες του πολιτισμού και πολύ περισσότερα απ’ όσα σήμερα ονομάζονται επιστημονικές ανακαλύψεις ήταν γνωστά... Θεραπείες, υγιεινή, μέσα μεταφοράς και μηχανές του αέρα αναπτύχθηκαν και ήταν πολύ υψηλής τάξης· αυτά όμως δεν ήταν αποτέλεσμα της επίτευξης του ανθρώπου, αλλά δώρα από την [Πνευματική] Ιεραρχία, τα οποία αναπτύχθηκαν ή κατασκευάσθηκαν κάτω από σοφή καθοδήγηση».1

Πώς μπορεί μια τέτοια παράξενη δήλωση να υποβληθεί στον αυστηρό έλεγχο του σύγχρονου εκπαιδευμένου νου και κάθε αποδεικτικού στοιχείου που έρχεται σε αντιδιαστολή με την άποψη της Προαιώνιας Σοφίας; Μια απάντηση μπορεί να είναι, ότι η τρέχουσα μέθοδος καθορισμού ιστορικών χρονοδιαγραμμάτων του απώτατου παρελθόντος, μέσω των ραδιενεργών ιδιοτήτων ορισμένων υλικών, δεν είναι εφαρμόσιμη. Η συμβατική επιστήμη λειτουργεί με την προϋπόθεση ότι η εξέλιξη περιορίζεται σε βιολογικούς οργανισμούς, ενώ οι εσωτερικές διδασκαλίες θεωρούν ότι όλες οι μορφές, συμπεριλαμβανομένων των στοιχείων και των ατόμων από τα οποία απαρτίζονται, είναι ζωντανές και εξελίσσονται! Από αυτή την άποψη, η ραδιενέργεια στο ορυκτό βασίλειο αποτελεί μια συγκριτικά πρόσφατη εμφάνιση στην φυσική ιστορία – τα τέλη του δέκατου όγδοου αιώνα καταχωρούνται ως η εποχή, κατά την οποία ηλεκτρική διέγερση από μια κοσμική πηγή άρχισε να εισρέει στη γη ενεργοποιώντας την.2 Αυτό θα είχε σαφείς και βαθιές επιπτώσεις στην διακρίβωση της ραδιενεργού χρονολόγησης πετρωμάτων και άλλων υλικών και θα έθετε εκ νέου υπό αμφισβήτηση την ηλικία πολλών γεωλογικών χαρακτηριστικών, βιολογικών ειδών και αρχαιολογικών κατασκευών.

Η ιστορία ενός τεχνολογικά προηγμένου πολιτισμού πριν από εκατομμύρια χρόνια θα ήταν τότε περισσότερο πειστική, ιδιαίτερα αν συνδυαζόταν με την άποψη της Προαιώνιας Σοφίας, ότι η ώθηση της εξέλιξης λαμβάνει χώρα ενδογενώς και όχι εξωγενώς. Ο φυσικός κόσμος με κάθε μορφή ζωής του δεν είναι παρά το εξωτερικό κέλυφος των εσωτερικών κόσμων και η σημερινή γη, όπως και οι μορφές ζωής της, έλκουν την προέλευσή τους από μια ανώτερη αιθερική κατάσταση, και σταδιακά υλοποιήθηκαν και συμπυκνώθηκαν κατά τη διάρκεια του καθοδικού τόξου εξέλιξης της γης. Αυτό το στάδιο έχει πλέον παρέλθει και η γη βρίσκεται στο ανοδικό τόξο εξέλιξης, όπου η ανθρωπότητα γίνεται ενεργός συμμέτοχος στην πνευματικοποίηση του κόσμου.

Αυτή είναι η σημαίνουσα αφήγηση της εσωτερικής ιστορίας και το αποτέλεσμα της διαδικασίας είναι μια αυξανόμενη ακτινοβολία. Υποστηρίζει, ότι συμβαίνει ως ένα βαθμό σε όλα τα βασίλεια της φύσης και «σε κάθε περίπτωση… [αυτή] είναι μία και η ίδια… Το ραδιενεργό ανθρώπινο ον έχει την ίδια φύση (που διαφέρει μόνο σε βαθμό και συνειδητή ανταπόκριση) με το ραδιενεργό ορυκτό· σε κάθε περίπτωση εκείνο που ακτινοβολεί είναι η κεντρική θετική ζωή, ο ηλεκτρικός σπινθήρας ή ό,τι αποτελεί την αντιστοιχία του.... Όταν το ζήτημα της ακτινοβολίας κατανοηθεί πληρέστερα, θα διαπιστωθεί ότι καταδεικνύει ένα ακόμη παράδειγμα της ενότητας όλης της ζωής και παρέχει άλλη μια σοβαρή ένδειξη για τη συνθετική φύση ολόκληρης της εξελικτικής διαδικασίας».3 

Σύμφωνα με αυτήν την άποψη, το χρονοδιάγραμμα της ιστορίας εκτυλίσσεται σε συμφωνία με ένα Θείο Σχέδιο, που καθοδηγεί με συγκεκριμένο σκοπό όλες τις μορφές ζωής προς ένα απίστευτο, αν και αδιευκρίνιστο, πεπρωμένο. Η ακτινοβολία δεν αποτελεί τόσο τον στόχο αυτού του Σχεδίου, αλλά είναι ένα αποτέλεσμα μιας εξελισσόμενης μορφής ζωής προς αυτό. Ενώ καταδεικνύεται ως ραδιενέργεια στις πιο υψηλής εξέλιξης μονάδες του ορυκτού βασιλείου, στο φυτικό βασίλειο καταδεικνύεται ως άρωμα. Στο ζωικό βασίλειο, οι ανώτεροι εξημερωμένοι τύποι ακτινοβολούν την ελκυστική ενέργεια της αφοσίωσης, ενώ στο ανθρώπινο είδος η ακτινοβολία καταδεικνύεται κυρίως ως καθαρός λογισμός μιας νοήμονος και διεπόμενης από αγάπη διάνοιας. Αυτή η αγάπη δεν συνιστά τόσο μια εκλεπτυσμένη έκφραση της συναισθηματικής φύσης όσο μια ενορατική μορφή αγάπης, βασισμένης σε μια κατανόηση των αλληλοδιεισδυόμενων περιβαλλόντων των θείων σχέσεων, οι οποίες εκτυλίσσονται σε συμφωνία με το μελλοντικό πεπρωμένο. Το χρυσό φωτοστέφανο που απεικονίζεται γύρω από τις θαυμάσιες θρησκευτικές εικόνες του παρελθόντος συνιστά ένα εντυπωσιακό σύμβολο αυτής της μορφής ακτινοβολίας.

Ένα τέτοιο φωτοστέφανο υπάρχει σε λανθάνουσα κατάσταση γύρω από ολόκληρο το ανθρώπινο βασίλειο, αναμένοντας τον σπινθήρα μιας νέας θρησκευτικής διέγερσης να το πυροδοτήσει. Απελευθερωμένη από δόγματα, μια τέτοια ώση θα μπορούσε να εμπνεύσει την ανθρώπινη συνείδηση ​​με μια αίσθηση του σχεδίου και του σκοπού που υπόκειται της εξελικτικής ανάπτυξης της ζωής στη γη. Αυτό έχει πρωταρχική σημασία, εάν η ανθρωπότητα πρόκειται να διαχειριστεί με σύνεση τη διεγερτική επίδραση της κοσμικής πηγής που αναφέρθηκε νωρίτερα. Το πλήρες αποτέλεσμά της δεν έχει ακόμη γίνει αισθητό και μας λέγεται ότι, μέσω αυτής, είναι εφικτές κάποιες ανακαλύψεις και, ότι «η νέα τάξη έρχεται μαζί της»: «πρέπει να αναμένεται ένα άλλο καταπληκτικό συμβάν που επίκειται χρονικά... στην επικείμενη μεγάλη αποκάλυψη, η Ιεραρχία θα... προκαλέσει ορισμένα γεγονότα που θα πραγματωθούν κυρίως στο ανθρώπινο βασίλειο, αλλά θα γίνουν επίσης ορατά σαν δύναμη αναγέννησης στο ορυκτό βασίλειο».4

Όποια κι αν είναι αυτή η αποκάλυψη, οι εξελίξεις αυτές αξίζει να αποτελέσουν αντικείμενο στοχασμού σε σχέση με τον αυξανόμενο χειρισμό του ορυκτού βασιλείου από την ανθρωπότητα, ιδιαίτερα σε συνδυασμό με την ανακάλυψη μιας νέας μορφής άνθρακα που ονομάζεται γραφένιο (graphene).5 Αυτό το «θαυματουργό υλικό» είναι ηλεκτρικά αγώγιμο σε κατάσταση διαφάνειας, έχει ισχυρές μαγνητικές ιδιότητες και αλληλεπιδρά έντονα με το φως. Προβλέπεται ότι θα διαδραματίσει έναν καθοριστικό ρόλο σε αυτό που συνήθως αναφέρεται ως η Τέταρτη Βιομηχανική Επανάσταση (Fourth Industrial Revolution).6 Αυτές οι εξελίξεις αναμένεται να σηματοδοτήσουν ένα ακόμη πλανητικό ορόσημο στην ιστορία του αναπτυσσόμενου εξελικτικού Σχεδίου, αλλά μόνο εάν συμβαδίσουν με μια καινούργια φώτιση στη συνείδηση.

Η ιστορία του Ατλάντειου πολιτισμού είναι μια ιστορία εμμονής με υλικά πράγματα και μιας επακόλουθης καταβύθισης σε παρακμή. Παρά τις παρόμοιες τωρινές τάσεις, αναφαίνονται, επίσης, παντού σημάδια ότι υπάρχει μια αξιόλογη άνθηση της μαζικής συνείδησης υπό το φως του Θείου Σχεδίου. Η παγκόσμια πανδημία έχει προκαλέσει ανείπωτα βάσανα σε εκατομμύρια ανθρώπους, αλλά το 
«κοφτερό ψαλίδι της θλίψης» συμβάλλει στον διαχωρισμό του πραγματικού από το απατηλό, επισημαίνοντας τί είναι σημαντικό και τί όχι. Αμυδρές ενδείξεις 
για τον τρόπο με τον οποίο μια μελλοντική ομαδική ακτινοβολία αφίλαυτης
νοήμονος αγάπης θα μπορούσε να φέρει επανάσταση στον κόσμο, καταδεικνύεται
 σε μεγάλα ποσοστά στο ευρύ κοινό αυτόν τον καιρό. Καθώς προσεγγίζουμε τα τρία Πνευματικά Φεστιβάλ, μας δίνεται η ευκαιρία να ενισχύσουμε αυτήν την ακτινοβολία σε ένα κρίσιμο σημείο της παγκόσμιας ιστορίας.

Σε φωτισμένη συντροφικότητα,
Ο Όμιλος του Κέντρου Lucis Trust

1. Αλίκης Μπέιλη, Εσωτερική Θεραπευτική, σελ. 232, & Η Εξωτερίκευση της Ιεραρχίας, σελ.122
2. Αλίκης Μπέιλη, Πραγματεία επί του Κοσμικού Πυρός, σσ. 716-717
3. Αυτόθι, σελ.1077
4. Αυτόθι, σσ. 715-717
5. Graphene: 21st century wonder material, www.iol.co.za/technology/graphene-21st-century-wonder-material-30191883
6. Fourth Industrial Revolution, https://en.wikipedia.org/wiki/Fourth_Industrial_Revolution

View UK version

View US version