Tο Τραγούδι του Πυρός

Αγαπητέ συνεργάτη,

Από εσωτερική προοπτική η βιολογική ζωή είναι μια μουσική φωτιά – ο ήχος και το πυρ από κοινού αποτελούν τα υποκείμενα χαρακτηριστικά της ουσίας από την οποία είναι πλασμένη κάθε ζωντανή ύπαρξη. Η προέλευση αυτής της ουσίας είναι ένας κόσμος ηχοφόρου πυρός και η Γη όσο και οι κάτοικοί της αποτελούνται από υλικά που μπορούν να συντονιστούν με τους πύρινους ήχους που εκπορεύονται από αυτά τα ουράνια ύψη. 
Ο άνθρωπος, στην ουσία, είναι ένα τραγούδι πυρός. 

Η διαρκής κάθοδος του «ουρανίου πυρός και ήχου» στη Γη έχει διευρυντική επίδραση στην ανθρώπινη σκέψη. Είναι μια διαδικασία που απελευθερώνει βαθμιαία την ανθρώπινη συνείδηση από τη φυλάκισή της στα κατώτερα πεδία της Γης, η οποία όμως απαιτεί «σωστό συγχρονισμό» λόγω των κινδύνων που τη συνοδεύουν. Η Μεγάλη Επίκληση, για παράδειγμα, είναι ένα ύψιστο εργαλείο για την εφέλκυση της καθόδου του πύρινου ήχου στην ανθρώπινη συνείδηση, αλλά η Πνευματική Ιεραρχία του πλανήτη μας έπρεπε να διενεργήσει έναν σημαντικό προγραμματισμό και προπαρασκευαστικό έργο προτού την απελευθερώσει στο ευρύ κοινό˙ δίχως αυτόν τον σχεδιασμό η πρόωρη χρήση μιας τόσο σημαντικής Λέξης Δύναμης θα μπορούσε να προκαλέσει μια κρίση που μάλλον θα διαστρέβλωνε παρά θα ενίσχυε την αντίληψη της ανθρωπότητας για την πραγματικότητα. Ακόμα και με τις απαραίτητες προφυλάξεις που είχαν ληφθεί, η διανομή της εμπεριείχε ορισμένους κινδύνους: 

«Το κύριο αποτέλεσμα της ορθής χρήσης της Μεγάλης Επίκλησης (όσον αφορά την ανθρωπότητα) είναι η επιτάχυνση. Όπως έχω ήδη τονίσει, μια τέτοια επιτάχυνση εμπεριέχει τους δικούς της κινδύνους και συνεπώς έχουμε την εμφάνιση των αληθινά τρομακτικών προβλημάτων και των φοβερών γεγονότων που για πολλά χρόνια πλήττουν τους ζηλωτές και μαθητές του κόσμου».¹

Στον σημερινό κόσμο, η κάθοδος του ουράνιου πυρός και ήχου στην ανθρώπινη συνείδηση προκαλεί δραματική αύξηση της ταχύτητας των γεγονότων. Υπάρχει η αίσθηση ότι ο χρόνος κυλά γρήγορα και τα πράγματα ξεφεύγουν από τον έλεγχο. Οι κρίσεις συσσωρεύονται αδυσώπητα σε εθνικό και διεθνές επίπεδο∙ το παγκόσμιο κάρμα εντείνεται και τόσο οι ανώτερες όσο και οι κατώτερες όψεις της ανθρώπινης φύσης διεγείρονται όσο ποτέ άλλοτε. Όλα αυτά συνοδεύονται από το τεράστιο πρόβλημα της ηχορύπανσης, το οποίο αναμφισβήτητα προκαλεί μεγάλο μέρος τους. Το ακουστικό περιβάλλον στο οποίο διαβιούν οι σύγχρονες κοινωνίες είναι γνωστό ότι έχει επιβαρυντική επίδραση στην ευημερία των ανθρώπων. Πρωτοπόρος ερευνητής στον τομέα αυτό ήταν ο συνθέτης και μουσικοπαιδαγωγός Ρέι Μάρεϊ Σάφερ (Ray Murray Schafer), ο οποίος δρομολόγησε μελέτες στην ακουστική οικολογία καθώς και το Παγκόσμιο Πρόγραμμα Ηχοτοπίου (World Soundscape Project). Σε ένα βιβλίο με τίτλο Το Ηχοτοπίο: Το Ηχητικό μας Περιβάλλον και ο Συντονισμός του Κόσμου, γράφει: 

«Η Βιομηχανική Επανάσταση εισήγαγε μια πληθώρα νέων ήχων με δυσάρεστες συνέπειες για πολλούς από τους φυσικούς και ανθρώπινους ήχους, οι οποίοι έτειναν προς αφανισμό. Μια εξέλιξη που συνεχίστηκε σε επόμενη φάση, όταν η Ηλεκτρική Επανάσταση πρόσθεσε τα δικά της νέα εφέ και εισήγαγε συσκευές για την αποθήκευση ήχων καθώς και τη σχιζοφωνική τους μετάδοση στο χώρο και το χρόνο ώστε να εξαπολύονται και να πολλαπλασιάζουν την ύπαρξή τους. Σήμερα ο κόσμος πάσχει από έναν ηχητικό υπερπληθυσμό∙ υπάρχει τόσο πολλή ακουστική πληροφόρηση ώστε ελάχιστη μόνο από αυτή μπορεί να αναδυθεί με καθαρότητα... Αν προσβλέπουμε στη βελτίωση του ακουστικού σχεδίου στον κόσμο, αυτό θα καταστεί εφικτό μόνον εφόσον αποκαταστήσουμε τη σιωπή ως μια θετική στάση στη ζωή μας. Η κατασίγαση του θορύβου στο νου· αυτό είναι το πρώτιστο καθήκον κι ύστερα όλα τα άλλα θα ακολουθήσουν συν τω χρόνω...
...κάθε έρευνα για τον ήχο θα πρέπει να καταλήγει σε σιωπή· όχι τη σιωπή ενός αρνητικού κενού, αλλά τη θετική σιγή της τελειότητας και της εκπλήρωσης. Όπως ακριβώς ο άνθρωπος αγωνίζεται για την τελειότητα, έτσι και κάθε ήχος επιδιώκει να φτάσει στην κατάσταση της σιωπής, στην αιώνια ζωή της Μουσικής των Σφαιρών. Μπορεί η σιωπή να ακουστεί; Ναι, εάν μπορούσαμε να επεκτείνουμε τη συνείδησή μας προς τα έξω στο σύμπαν και την αιωνιότητα, θα μπορούσαμε να ακούσουμε τη σιωπή. Μέσω της πρακτικής της ενατένισης, σιγά-σιγά, οι μύες και ο νους χαλαρώνουν και ολόκληρο το σώμα ανοίγεται για να γίνει ένα αυτί. Όταν ο Ινδός γιόγκι φτάσει σε μια κατάσταση απελευθέρωσης από τις αισθήσεις, ακούει το αναχάτα (anāhata), τον «σιωπηρό» ήχο. Τότε επιτυγχάνεται η τελειότητα. Το μυστικό ιερο-γλυφικό του Σύμπαντος αποκαλύπτεται. Ο αριθμός καθίσταται ακουστός και ρέει προς τα κάτω γεμίζοντας τον δέκτη με ήχους και φως».²

Όπως είχε αντιληφθεί ο Ρέι Μάρεϊ Σάφερ, 
«όταν δεν υπάρχει ήχος, η ακοή βρίσκεται σε πλήρη εγρήγορση, ενώ η Σιωπή είναι πραγματικά πρωτόγνωρη για όσους διαθέτουν ψυχακοή». 

Καθώς οι «σιωπηροί» ήχοι του Θείου Σχεδίου αντηχούν σε όλα τα ανώτερα πεδία ύπαρξης, μπορούμε να ανοιχτούμε προς αυτούς ως ένα και ενιαίο ευήκοον ους; Και μπορούμε στη συνέχεια να συντονιστούμε με την ακουστική ποιότητα του Θείου Σχεδίου με τρόπο που να ενισχύει και να αναμεταδίδει τους “ηχηρούς τόνους του νοήματος” βαθιά μέσα στη συνείδηση της ανθρώπινης φυλής; Εξίσου, μπορούμε να προσπαθήσουμε να παράγουμε εκείνους τους πύρινους ήχους μέσα μας που μπορούν να φτάσουν στα αυτιά της Ιεραρχίας η οποία ακροάζεται, υπηρετώντας το βασίλειο στο οποίο αυτή ενοικεί.
«…ήχος και πυρ συνδέονται στενά… οι μαθητές συγκεντρώνονται από τους Διδασκάλους [της Σοφίας] στα Άσραμ Τους όταν εκφωνηθεί ο ήχος τους και όταν το πυρ που είναι μέσα τους κατακάψει με επιτυχία τους φραγμούς που παρεμβάλλονται ανάμεσα στην ψυχή και την προσωπικότητα. Τότε ο ήχος τους μπορεί να προστεθεί με ασφάλεια στον ήχο του Άσραμ, ενισχύοντας την έντασή του, προσθέτοντας ποιότητα στον τόνο του και μεταδίδοντας τις αναγκαίες δημιουργικές ποιότητες».³

Η επιστήμη του ήχου και του πυρός αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα της εσωτερικής μελέτης – τα κείμενα της Αλίκης Μπέιλι αναφέρουν ότι υπάρχουν είκοσι επτά απόκρυφοι νόμοι του πυρός που συνοψίζουν τους βασικούς νόμους του χρώματος και της μουσικής και του ρυθμού. Ενώ αυτοί οι νόμοι του πυρός αποκαλύπτονται μόνο μετά τη μύηση σε αυτό το στάδιο της εξέλιξης, μας λέγεται ότι σταδιακά θα επιτραπεί η εξωτερίκευσή τους στους καιρούς που έρχονται. Ίσως ο Ρούντολφ Στάινερ να είχε κατανοήσει κάτι από αυτούς τους νόμους, διότι δίδασκε ότι το ανθρώπινο σώμα είναι ένα μεγάλο μουσικό όργανο, όπου τα σύμφωνα αντιπροσωπεύουν το όργανο και τα φωνήεντα αντιπροσωπεύουν την ψυχή που παίζει πάνω σε αυτό: 
«Καθώς προφέρουμε τους ήχους των φωνηέντων, μεταφέρουμε αυτό που ζει στην ψυχή μας ως κάτω μέσα στο σώμα, ενώ το σώμα, προσθέτοντας το στοιχείο των συμφώνων, παρέχει αποκλειστικά το μουσικό όργανο για χρήση από την ψυχή μας. Ασφαλώς θα έχετε την αίσθηση ότι σε κάθε φωνήεν υπάρχει κάτι από την ψυχή, άμεσο και ζωηφόρο. Το φωνήεν μπορεί να εκληφθεί αυτούσιο. Από την άλλη πλευρά, το σύμφωνο διακαώς αποζητά το φωνήεν και τείνει προς αυτό. Το εύπλαστο σωματικό όργανο είναι ουσιαστικά χωρίς ζωή, μέχρις ότου η φύση του φωνήεντος −η ψυχή− αγγίξει τις χορδές του».⁴

Το εξέχον παράδειγμα αυτής της συμβολικής σχέσης μεταξύ φωνήεντος και συμφώνου –ψυχής και προσωπικότητας– βρίσκεται στην Ιερή Λέξη:
AUM, είναι η Λέξη της Δόξας· υποδηλώνει το Λόγο που έγινε σάρκα και την εκδήλωση της δεύτερης όψης της θειότητας στο πεδίο της ύλης.⁵

Τα κείμενα της Αλίκης Μπέιλη θεωρούν το A.U.M. ως την έκφραση αυτού από το οποίο η εξελιγμένη ανθρωπότητα ζητά να απαλλαγεί, για τα μέλη της οποίας η Ιερή Λέξη αναπαρίσταται καλύτερα ως Ο.Μ. Αυτό μπορεί να απεικονιστεί ως το παρακάτω σύμβολο που βρίσκεται στα αριστερά, όπου το γράμμα Μ αντιπροσωπεύει την ύλη, μέσα στην οποία η ψυχή, που αντιπροσωπεύεται από το περιβάλλον Ο, είναι παγιδευμένη. Για τους ζηλωτές και μαθητές του κόσμου, το μικρότερο m, αντί του κεφαλαίου, υποδεικνύει την αλλαγή της δυναμικής όταν η ύλη υποτάσσεται στη θέληση της ψυχής.⁶

Η Ιερή Λέξη, όταν κατανοηθεί ορθά κατ’ αυτό τον τρόπο, μας λέγεται ότι προκαλεί «τη δεύτερη ή Χριστική όψη της θειότητας να ακτινοβολήσει με λαμπρότητα»:
«…Με τη χρήση της o “σπινθήρας” γίνεται ακτινοβόλο φως, το φως γίνεται φλόγα και η φλόγα γίνεται τελικά ήλιος… η Λέξη πρέπει να ηχηθεί από την ψυχή… στο δικό της πεδίο και ο κραδασμός θα επηρεάσει ακολούθως τα διάφορα σώματα ή φορείς που στεγάζουν αυτή την ψυχή… [ο ζηλωτής]… σε διαλογισμό… ακούει τον ήχο (που μερικές φορές ονομάζεται η “ήρεμη μικρή Φωνή” ή η “Φωνή της Σιγής”)… και σε βαθύ στοχασμό αφομοιώνει τα αποτελέσματα της δραστηριότητας της ψυχής του».⁷

Ακριβώς όπως η πρώτη αίσθηση που εξελίσσεται στην ενσαρκωμένη ψυχή είναι η ακοή (τα βρέφη έχουν την ικανότητα να ακούν πολύ πριν γεννηθούν), η κρούση των χορδών της ψυχής, που συμβολίζεται από την Ιερή Λέξη, μπορεί να καταγραφεί μέσω βαθιάς ακρόασης στο επωαστικό στάδιο του διαλογισμού και το σύνολο της ύπαρξής μας να τεθεί σε κατάσταση συντονισμού με τον ήχο που εκπέμπει και το νόημα που μεταφέρει. Ο ανθρώπινος οργανισμός μετατρέπεται τότε σε ένα μουσικό όργανο που μεταδίδει συνεχώς, με σταθερό ρυθμό, τη μουσική της ψυχής και του βασιλείου της στη σφαίρα της ανθρώπινης προσπάθειας. Η πύρινη μουσική της ψυχής είναι μια οργανωτική δύναμη που σφυρηλατεί αρμονικές γραμμές σχέσεων όπου κι αν παίζεται, και με τον δικό μας μικρό τρόπο, καθώς ο καθένας από εμάς γίνεται όργανο της Μιας Ψυχής, προωθούμε αργά αλλά σταθερά τη μεταμόρφωση της ανθρωπότητας σε έναν οργανισμό πύρινου ήχου μέσα στο ζωτικό σώμα του Λόγου.

Για τις πνευματικές οργανώσεις σε όλο τον κόσμο, αυτός ο μετασχηματισμός είναι πιο σημαντικός από ποτέ, καθώς οδεύουμε προς το ανώτερο διάλειμμα του 2025, το οποίο βλέπει το τέλος ενός σταδίου των προσπαθειών της Πνευματικής Ιεραρχίας του πλανήτη μας και την αρχή ενός άλλου. Το πέρας του κύκλου, που τεχνικά αναφέρεται ως «Το Στάδιο του Προδρόμου», αποσκοπούσε στην εγκαθίδρυση μιας ατραπού συντονισμένης αλληλεπίδρασης μεταξύ του βασιλείου της ψυχής και του ανθρώπινου βασιλείου σε προετοιμασία για το πρώτο στάδιο εξωτερίκευσης της Ιεραρχίας στη Γη. Ενώ κάθε νέα δυναμική θα χρειαστεί αναμφίβολα πολλά χρόνια μέχρι να εδραιωθεί, μια νέα ώση μπορεί να ανιχνευθεί σε ένα σχετικά πρώιμο στάδιο, εφόσον μπορέσουμε να διαμορφώσουμε τους εαυτούς μας ώστε να αποτελέσουμε ένα συλλογικό όργανο αποκρυφιστικής ακοής. Η ευαισθησία στους ακουστικούς ρυθμούς αυτού του επόμενου σταδίου δράσης της Πνευματικής Ιεραρχίας και η συμμετοχή μας σε αυτό μέσω της έκφρασης πνευματικού πυρός και ήχου είναι σίγουρα ένας στόχος που αξίζει τις πιο σθεναρές μας προσπάθειες. Καθώς πλησιάζουμε στα τρία Πνευματικά Φεστιβάλ του 2025, είθε ο καθένας μας να συμβάλει στην ενορχήστρωση της μεγάλης συμφωνίας του Θείου Σχεδίου στη Γη – μετασχηματίζοντας τους εαυτούς μας σε μια μεγάλη χορωδία από πυρά που τραγουδούν. 

Στη συντροφικότητα του Ενός Έργου,
Lucis Trust

1.  Η Εξωτερίκευση της Ιεραρχίας , σ. 152.    
2.  The Soundscape: Our Sonic Environment and the Tuning of the World Pages 109, 389-90 & 393-394, Kindle Edition.  
3.  Αλίκη Μπέιλη, Μαθητεία στη Νέα Εποχή, Τόμ II, σ. 553.  
4. Rudolf Steiner, Speech and Song, The Rudolf Steiner Archive
5.  Αλίκη Μπέιλη, Το Φως της Ψυχής, σ. 7.    
6.  Aναφ.: A. Μπέιλη, Οι Ακτίνες και οι Μυήσεις, σσ 53-55.   
7.  Αυτόθι, σ. 55, 58 & 60.    

View UK version

View US version