ΕΠΙΛΥΣΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΩΝ
Δύο δρόμοι χωρίζονταν σε ένα κίτρινο δάσος,
Και λυπάμαι που δεν μπορούσα να ταξιδέψω και στους δύο
Και να είμαι ένας ταξιδιώτης, πολύ καιρό στάθηκα…
Παρατηρώντας την σημερινή τεράστια αναταραχή στον κόσμο της μορφής, πολλοί από εμάς αναρωτιόμαστε πώς θα μπορούσαν ποτέ να επιλυθούν ή να προληφθούν όλες αυτές οι συγκρούσεις, καθώς μοιάζουν με ένα αναπόφευκτο μοτίβο της ζωής. Μπορούμε, όμως, να αντιληφθούμε ότι η διαμεσολάβηση δεν αποτελεί απλώς ένα έργο που διεξάγεται μεταξύ εθνών ή ομάδων, αλλά επίσης μια ιερή διαδικασία η οποία αναδύεται και αναπτύσσεται μέσα στη συνείδηση. Όπως έχουν επισημάνει πολλές θρησκείες και φιλοσοφίες, κάθε άνθρωπος, αργά ή γρήγορα, πρέπει να επιλέξει τον δρόμο που θα ακολουθήσει στη ζωή του μέσα από συχνά αλληλοσυγκρουόμενες επιλογές.
Όπως περιγράφεται από τους πρώτους στίχους του ποιήματος του Ρόμπερτ Φροστ, Ο Δρόμος που δεν πήρα,1 συχνά δεν είναι εύκολο να αποφασίσει κάποιος. Αυτό που επιθυμεί η προσωπικότητα για να έχει άνεση, ασφάλεια και αναγνώριση ενίοτε συγκρούεται με επιλογές που έχουν πιο πνευματικό νόημα, αν και η τριβή μεταξύ αυτών των δύο επιλογών αποτελεί την πηγή της ανάπτυξης που αναγνωρίζεται μέσω του διαλογισμού. Αυτή είναι μια μορφή διαμεσολάβησης που μπορεί να επικαλεστεί την προοπτική της ψυχής, καθώς ανυψώνει το βλέμμα πάνω από το επίπεδο όπου συμβαίνει η σύγκρουση, κάτι που απαιτεί μια συνειδητή επιλογή και την εφαρμογή της ελεύθερης θέλησής μας. Από αυτή τη διαδικασία προβάλλει μια τρίτη θέση που αναδύεται με την εσωτερική διαμεσολάβηση, καθώς γινόμαστε ο παρατηρητής που ούτε κρίνει ούτε απορρίπτει, αλλά συγκρατεί τον νου ανοικτό σε ανώτερες ψυχικές ενέργειες. Οι ευρείες προοπτικές της ψυχής χαρακτηρίζονται από συμπερίληψη, αγάπη και θέληση για υπηρεσία προς το όλον και δεν περιορίζονται στην ικανοποίηση εγωκεντρικών επιθυμιών.
Όσον αφορά την υπηρεσία των Τριγώνων, η εσωτερική αυτή διαμεσολάβηση επεκτείνεται στη δράση της σύνδεσης στην σκέψη με δύο άλλους, καθώς σχηματίζεται ένα τρίγωνο φωτός και καλής θέλησης. Στο έργο των Τριγώνων, η προσωπικότητα ευθυγραμμίζεται με την ψυχή και συμμετέχει σε αυτό το φωτισμένο δίκτυο που περιβάλλει τον κόσμο. Ο προσωπικός εαυτός, κάποτε πηγή σύγκρουσης, εμποτίζεται με ψυχική ενέργεια και γίνεται μεταδότης. Οι εντάσεις που κάποτε διαιρούσαν μετασχηματίζονται πλέον σε ρεύματα κατευθυνόμενης ενέργειας, κυκλοφορώντας μέσα από το τρίγωνο και περνώντας μέσα στο συλλογικό πεδίο της ανθρωπότητας. Με αυτόν τον τρόπο, ακόμη και ο λιγότερο έμπειρος εργάτης των Τριγώνων μπορεί να συμβάλει στην θεραπεία του συνόλου. Μέσω της εμμένουσας θέλησης, όσοι στέκουν σαν σημεία φωτός μέσα σε αυτό το δίκτυο συμβάλλουν στην επίλυση των αρχαίων δυαδικοτήτων του κόσμου.
Επίσης, μπορεί κανείς να αντιληφθεί όλη την ανθρωπότητα ως μια ενιαία οντότητα με προσωπικότητα και ψυχή, αντιμέτωπη με αυτές τις αντικρουόμενες επιλογές. Η αληθινή διαμεσολάβηση ξεκινά με αυτή την αναγνώριση. Ακριβώς όπως και τα μεμονωμένα άτομα σε στιγμές έντασης, η ανθρωπότητα αισθάνεται το βάρος της μεταμέλειας στην ανάγκη της απόφασης και γνωρίζει το θάρρος που απαιτείται. Αυτό έχει από καιρό αναγνωριστεί στην ανθρώπινη σκέψη. Ωστόσο, το βαθύτερο δίδαγμα δεν αφορά απλά μια επιλογή, αλλά την επιλογή που λαμβάνει χώρα υπό το φως και την αγάπη της ψυχής, σε ευθυγράμμιση με τη θέληση που υπηρετεί το ευρύτερο σύνολο με χαρά. Επιστρέφουμε, έτσι, στους τελευταίους στίχους από το ποίημα του Ρόμπερτ Φροστ:
Δύο δρόμοι χωρίζονταν στο δάσος, και εγώ …
Πήρα αυτόν που ήταν λιγότερο ταξιδεμένος,
Και αυτό έκανε όλη τη διαφορά.
1. The lines quoted are part of a longer poem. https://en.wikipedia.org/wiki/The_Road_Not_Taken
Διαδικτυακό Σεμινάριο Τριγώνων: Μετάδοση κάθε δεύτερη Δευτέρα του μήνα
www.lucistrust.org/el/triangles/webinar