ΣΥΓΧΩΡΗΣΗ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΝΑΝΕΩΣΗ - Mάρτιος 2020
Η υπόσταση της Ψυχής είναι φως και η ουσία της Ψυχής είναι αγάπη, η εμπειρία της Ψυχής είναι χαρά και η διάσταση της Ψυχής είναι το άχρονο. Αυτές οι ουσιαστικές ποιότητες ωθούν την δραστηριότητα της Ψυχής στους κόσμους της ύλης, που μπορεί να συνοψιστεί στη γνωστή φράση «Ιδού, ποιώ τα πάντα καινά». Αυτή η εμπειρία ανανέωσης αποτελεί την πνευματική πραγματικότητα της Ψυχής που αντιλαμβάνονται οι γνώστες και οι μυστικιστές ανά τους αιώνες, συμπεριλαμβανομένης και της σημερινής μας εποχής. Αυτή, τελικά, θα αποβεί η άμεση εμπειρία όλων.
Ωστόσο ένα πρόβλημα που πολλοί άνθρωποι αντιμετωπίζουν συνειδητοποιώντας αυτήν την επίδραση της Ψυχής είναι ότι υπεισέρχεται υπερβολικά πολλή παρεμβατική σκέψη και συναισθηματική παραμόρφωση ανάμεσα στην προσωπική συνείδηση ενός ατόμου και στην εσωτερική πραγματικότητα που πάντοτε αναζητούμε. Ένα ακόμα μεγαλύτερο εμπόδιο προέρχεται από την άρνησή μας να «αφήσουμε τα πράγματα να παρέλθουν». Μπορεί να κολλήσουμε σε έναν κόσμο όπου μόνον η μνήμη είναι πραγματική. Βρισκόμαστε προσκολλημένοι στο παρελθόν, γιατί φοβόμαστε την άβυσσο της αβεβαιότητας που αποκαλούμε μέλλον και απελπιζόμαστε από τη μικρότητα της φευγαλέας παρούσας στιγμής. Στην πραγματικότητα όμως, αυτό ακριβώς το απειροελάχιστο χρονικό σημείο αποτελεί την πύλη για να περάσουμε στο Τώρα της θεϊκής Παρουσίας, την μοναδική περιοχή όπου η δημιουργικότητα και ο μετασχηματισμός μπορούν πραγματικά να λάβουν χώρα.
Ένα ιδιαίτερο εμπόδιο γι’ αυτήν την πραγματοποίηση είναι η προσκόλλησή μας στις αδικίες που μας έγιναν. Αυτά μπορούν να γίνουν αλυσίδες που μας δένουν στο παρελθόν και μας εμποδίζουν να ζούμε και να υπηρετούμε πλήρως στο παρόν. Όλες οι πνευματικές παραδόσεις αναγνωρίζουν αυτό το πρόβλημα και το αντιμετωπίζουν με διπλό τρόπο. Πρώτον, μας παρακινούν να καλλιεργούμε την μη προσκόλληση. Αυτό επιδρά στην συναισθηματική μας αντίδραση για το πλήγμα που δεχτήκαμε – είτε τυχαία είτε, πολύ περισσότερο, σκόπιμα. Μόλις επιτευχθεί η αληθινή απόσπαση, απελευθερωνόμαστε από «το άδραγμα αυτών των δεσμών».
Δεύτερον, μας ζητούν να συγχωρούμε. Η συγχώρηση δεν σημαίνει ότι «όλα είναι ωραία και καλά». Αυτό που σημαίνει, όμως, είναι ότι διεισδύουμε σε ένα βαθύτερο επίπεδο αντίληψης όπου αποσαφηνίζεται κάτι από την αιτιολογική αλυσίδα των γεγονότων και αρχίζουμε να βλέπουμε την αλήθεια στην ρήση: «Η κατανόηση των πάντων συνεπάγεται την συγχώρηση όλων». Με αυτή τη φωτισμένη κατανόηση, μπορεί κάποιος να αδράξει την ευκαιρία της παρούσας στιγμής, για να ανακατευθύνει όλες τις εμπλεκόμενες ενέργειες και δυνάμεις μέσα σε θετικούς αγωγούς.
Με αυτόν τον τρόπο η συγχώρηση μετουσιώνει τον νόμο αιτίου και αποτελέσματος από τον φαύλο κύκλο της εκδίκησης –«οφθαλμόν αντί οφθαλμού»– στη δημιουργική σπείρα της προοδευτικής καλοσύνης. Επομένως, η συγχώρηση είναι ο μεγάλος παράγοντας της απελευθέρωσης, του μετασχηματισμού και της ανανέωσης για όλους μας, διασυνδεδεμένοι καθώς είμαστε όσον αφορά τις ατέλειες της ανθρώπινης κατάστασης. Εκείνοι που πρωτοστατούν σε αυτό αποτελούν αληθινό παράδειγμα ανθρώπων που απορροφούν τις καρμικές συνέπειες συγκεκριμένων καταστάσεων με θυσιαστική αγάπη και ως εκ τούτου ανυψώνουν ολόκληρη την ανθρωπότητα πλησιέστερα προς το φως στο πνεύμα της ανανέωσης.