Από τη Θυσία στη Χαρά
Σε μια επιστολή του προς τους Κορινθίους, ο Απόστολος Παύλος τους προτρέπει, ως λειτουργούς του Θεού, να είναι «ὡς λυπούμενοι ἀεὶ δὲ χαίροντες, ὡς πτωχοὶ πολλοὺς δὲ πλουτίζοντες, ὡς μηδὲν ἔχοντες καὶ πάντα κατέχοντες.»1 (λυπημένοι και όμως πάντοτε χαρούμενοι, φτωχοί και όμως κάνοντας πολλούς πλούσιους, μη έχοντες τίποτε και όμως κατέχοντες τα πάντα). Καθώς αυτές οι λέξεις αντηχούν και μας εμποτίζουν με την δύναμή τους – άθικτες, ακόμη και μετά από δύο χιλιετίες – κατανοούμε την προτροπή να αγνοήσουμε τις προσωρινές εμπειρίες της θλίψης ή της στενότητας και να παρακινούμαστε μόνο από αυτό που είναι πραγματικό και αιώνιο: τη χάρη του Θεού.
Καθώς ταξιδεύουμε δια μέσου των πολλών νοηματικών επιπέδων που υπάρχουν μέσα σε αυτές τις λέξεις και φτάνουμε σε αυτό που ενδεχομένως είναι το βαθύτερο, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με κάτι περισσότερο από μια προτροπή. Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τη θυσία.
Θυσία –Sacrifice στα αγγλικά– από το λατινικό Sacrificium, καθιστώ κάτι ιερό. Ιστορικά, αναφέρεται σε ένα θρησκευτικό τελετουργικό για εξιλέωση ή λύτρωση και υπό πιο σύγχρονους κοσμικούς όρους, σημαίνει δίνουμε χρόνο και ενέργεια ή τα υπάρχοντά μας για κάποιον άλλον ή για έναν σκοπό. Σε ένα ακόμη βαθύτερο επίπεδο νοήματος σημαίνει ότι εγκαταλείπουμε τις προσκολλήσεις της προσωπικότητας και παραδινόμαστε στο φως της ψυχής, εγκαταλείποντας την ψεύτικη αίσθηση ότι είμαστε μια χωριστή οντότητα και ενστερνιζόμαστε την πραγματικότητα ότι είμαστε ένα μικρό μέρος ενός μείζονος όλου.
Η καθημερινή πρακτική των Τριγώνων είναι μια θαυμάσια ευκαιρία να πραγματοποιηθεί αυτή η καθημερινή θυσία – αυτή η ιερή πράξη. Η ευθυγράμμιση με το Θείο Τρίγωνο – την πηγή της δύναμης, του φωτός και της αγάπης – επιτρέπει την απόσπαση από τις στρεβλώσεις της προσωπικότητας, τη χωριστικότητα και τις πολώσεις. Η θυσία δεν είναι μια συνηθισμένη πράξη παραίτησης. Αποτελεί μια εκούσια πράξη παράδοσης. Μπορούμε τότε να ταυτιστούμε με τη βαθύτερη φύση μας ως ουσιώδη μέρη του φωτός, της αγάπης και του θυσιαστικού πυρός του Θείου. Στέκουμε τότε με αληθινή ταπείνωση, αγκαλιάζοντας την μικρότητά μας και αποδεχόμενοι την ευθύνη του μεγαλείου μας. Γιατί είμαστε σημεία διανομής αυτού του φωτός, της αγάπης και του πυρός, ώστε να το λάβει ολόκληρη η ανθρωπότητα και να αφυπνιστεί σε αυτήν, την πραγματική της ταυτότητα. Έτσι, «μη έχοντας τίποτα», χωρίς προσκολλήσεις στην προσωπικότητα, καταλήγουμε να «κατέχουμε τα πάντα»: Θείο φως, αγάπη και δύναμη. Και με τον τρόπο αυτόν «κάνουμε πολλούς πλούσιους».
Τα τρίγωνα συνιστούν μια καθημερινή πρακτική ταύτισης με την ψυχή, ομαδικής συγχώνευσης και ένωσης με το σύνολο – μια ιερή πράξη, πράγματι. Όταν είμαστε σε θέση να βάλουμε έναν μικρό σπόρο αυτής της εμπειρίας στις καθημερινές μας δραστηριότητες και την υπηρεσία και τον αφήσουμε να ανθίσει εκεί, ολόκληρη η ζωή μας μετατρέπεται σε μια ιερή πράξη, που γαλουχεί την ομάδα και γαλουχείται από αυτή και υποστηρίζεται από την περιεκτική δύναμη του συνόλου.
Το Θείο Τρίγωνο επιδιώκει να διευρύνει τον Εαυτό του μέσω των θυσιών που αποδεχόμαστε. Τότε είναι που ο Δρόμος της Θυσίας γίνεται ο Δρόμος της Χαράς. «Ο Δρόμος της Χαράς οδηγεί στον Τόπο της Ειρήνης. Η ειρήνη του Θεού βρίσκεται μόνο όταν χάνεις την θέα του εαυτού και δεν βλέπεις τίποτε άλλο παρά μόνο εκείνο που πρέπει να γίνει και να γίνει σήμερα.»2
1. Η Βίβλος, προς Κορινθίους 2, 6:10 (NKJV)
2. Μαθητεία στη Νέα Εποχή, τ. Ι, Α.Α. Μπέιλη σελ. 365-6