Η Ανάδυση της Οικουμενικότητας
Η οικουμενικότητα νοείται γενικά ως η ποιότητα ή η κατάσταση του να είναι κάτι παγκόσμιο, ως μια ολότητα χωρίς όρια ή εξαιρέσεις, οποιασδήποτε οντότητας, ομάδας ή συνάθροισης μερών. Το λεξικό μας λέει ότι το ουσιαστικό οικουμενικότητα (universality) χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά, με αυτή τη σημασία, τον 15ο αιώνα.
Τι σημαίνει λοιπόν όταν αναφερόμαστε σε μια νέα οικουμενικότητα; Και γιατί οι λέξεις παγκόσμιος και οικουμενικότητα εμφανίζονται όλο και περισσότερο στη σύγχρονη λογοτεχνία σε τόσο διαφορετικά πεδία σκέψης, έρευνας και στοχασμού όπως η πίστη και η πνευματικότητα, η επιστήμη και η τεχνολογία, η ιατρική και η θεραπεία – για να αναφέρουμε μόνο ένα μικρό μέρος των πεδίων στα οποία υπάρχει ένα αυξανόμενο ενδιαφέρον για την οικουμενικότητα και το παγκόσμιο; Και πώς όλα αυτά σχετίζονται με το κοινό μας έργο στα Τρίγωνα;
Οι διδασκαλίες της προαιώνιας σοφίας υποδεικνύουν ότι μια νέα, πιο ζωντανή αίσθηση της παγκόσμιας Ενότητας αναδύεται στην ανθρώπινη συνείδηση αυτή την εποχή. Πράγματι, η Αλίκη Μπέιλι αναφέρεται σε αυτή τη νέα ευαισθησία ως μια ενορατική ποιότητα του νου και της καρδιάς που φέρει τα ύδατα της ζωής. Αυτά τα ιαματικά ύδατα αποτελούν τα κύρια θρεπτικά συστατικά για την κουλτούρα της σύνθεσης που ριζώνει στην ουσία της ανθρώπινης δημιουργικότητας και σκέψης, προετοιμάζοντας την για την στιγμή που θα μπορέσει να αναδυθεί πλήρως ως ένας ακμάζων παγκόσμιος οικουμενικός πολιτισμός.
Είναι σύνηθες να αναφέρεται αυτή η περίοδος στις ανθρώπινες υποθέσεις ως μεταβατική περίοδος, χρησιμοποιώντας μερικές φορές τη μεταφορική έννοια της μετάβασης από την Εποχή των Ιχθύων στην Εποχή του Υδροχόου. Η αυξανόμενη ευαισθησία στην ολότητα της Ζωής αποτελεί την πιο ξεκάθαρη απόδειξη ότι οι ενέργειες του Υδροχόου επιδρούν στον πυρήνα της ύπαρξής μας. Μπορούμε να αναλογιστούμε πόσο πιο έντονη είναι αυτή η ευαισθησία σήμερα από ό,τι, φερειπείν, τα πρώτα χρόνια του εικοστού αιώνα. Είναι πιο εμφανής στις «νέες» επιστήμες της οικολογίας και της έρευνας συστημάτων, αλλά αυτά τα διεπιστημονικά πεδία γνώσης διεισδύουν σε κάθε εξειδικευμένο κλάδο και μετασχηματίζουν τη σύγχρονη πίστη, τη μυθολογία, την πνευματικότητα και την επαφή με το ιερό. Στην καρδιά πολλών από τις εξωτερικές επιστήμες μελέτης ολιστικών συστημάτων, υπάρχει πλέον ένας κεντρικός πυρήνας εκείνων που θεωρούν ότι το Όλον έχει μια ζωντανή Παρουσία, με τη δική του ακεραιότητα, ταυτότητα και σκοπό − αυτό που οι αρχαίοι Έλληνες αποκαλούσαν Τέλος.
Κινήματα οργανωμένης και δομημένης προσευχής και διαλογισμού, όπως το δίκτυο των Τριγώνων, διαδραματίζουν ζωτικό ρόλο στη σταδιακή αφύπνιση της ανθρωπότητας σε μια αίσθηση παγκόσμιας Ενότητας. Το επιτυγχάνουν αυτό, όπως και οτιδήποτε άλλο, λειτουργώντας ως ένας αδιόρατος μετασχηματιστής στην οικολογία της σκέψης – παρέχοντας έναν λεπτοφυή σύνδεσμο ώστε τα εισρέοντα ύδατα της ζωής να κυκλοφορούν μέσα από κάθε ξεχωριστό τρίγωνο και ολόκληρο το δίκτυο κάθε ενεργού Τριγώνου, ακτινοβολώντας στη συνέχεια αυτές τις ζωογόνες ενέργειες μέσα στο συνολικό περιβάλλον της ανθρώπινης σκέψης.
Triangles Webinar: Broadcast on the second Monday of every month