Ο ΒΡΑΧΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΦΩΣ - Ιούνιος 2019

Στην Αίθουσα Διαλογισμού των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη, δεν υπάρχουν αντικείμενα θρησκευτικής λατρείας, παρά μόνο υπάρχει στο κέντρο του χώρου ένας βράχος που φωτίζεται από μια δέσμη φωτός. Ο Νταγκ Χάμερσκελντ (Dag Hammarskjold) ανέφερε ότι αυτή η επιλογή έγινε επειδή «... υπάρχουν απλά πράγματα που μιλούν σε όλους μας με την ίδια γλώσσα. Αναζητήσαμε τέτοιου είδους αντικείμενα και πιστεύουμε ότι τα βρήκαμε στην δέσμη του φωτός που προσκρούει στη λαμπερή επιφάνεια ενός συμπαγούς βράχου. Έτσι, στο μέσον της αίθουσας βλέπουμε ένα σύμβολο για το φως του ουρανού που καθημερινά δίνει ζωή στη γη που πατάμε, ένα σύμβολο που σε πολλούς από εμάς δείχνει τον τρόπο με τον οποίο το φως του πνεύματος δίνει ζωή στην ύλη».

Η πνευματική δίψα για νόημα και κατεύθυνση είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το φως, καθώς σύμφωνα με τον Νταγκ Χάμερσκελντ, «Η σκέψη για περισσότερο φως διέπει κάθε αόριστη επιθυμία του ανθρώπινου πνεύματος». Υπάρχει ένα διάχυτο ενδιαφέρον που αναγνωρίζει το φως ως ένα αιώνιο και αναλλοίωτο μυστήριο. Η σχέση μας με αυτό είναι τόσο στενή, ώστε η εξέλιξη της ανθρωπότητας μπορεί να περιγραφεί σαν ένα ταξίδι από το σκοτάδι στο φως. Η ομορφιά και το θαύμα του φωτός είναι τόσο μεγάλα που δύσκολα μπορούμε να διανοηθούμε ότι υπάρχει περίπτωση να διαφύγουν της προσοχής μας. Ωστόσο, αυτό ακριβώς συμβαίνει. Περιγράφοντας την θέα από το μακρινό διάστημα, ένας αστροναύτης παρατήρησε ότι αυτό έβριθε από το φως μυριάδων αστεριών, αλλά επειδή το φως που υπήρχε παντού δεν συναντούσε το οτιδήποτε στον δρόμο του, τίποτε δεν μπορούσε να ιδωθεί, παρά μόνο σκοτάδι.

Επεκτείνοντας αυτές τις σκέψεις, και ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά το θείο φως ή την πνευματική ενέργεια, είναι σαφές ότι αυτές οι λεπτοφυείς ενέργειες χρειάζονται επίσης ένα αντικείμενο για να το φωτίσουν, κάτι που να μεσολαβεί ώστε να καθίσταται η παρουσία τους ορατή και γνωστή. Οι πνευματικοί ηγέτες πάντοτε υπηρετούσαν με αυτόν τον τρόπο, μεταφέροντας το φως της αλήθειας και της σοφίας, ώστε να ανυψώσουν τις κοινότητές τους σε πληρέστερη ζωντάνια. Η συλλογική τους σοφία και η συνδυασμένη κληρονομιά πνευματικής γνώσης συνεχίζουν να αποτελούν και σήμερα έμπνευση και καθοδήγηση.

Υπάρχει επίσης, στο σκοτάδι της εποχής μας, η προσδοκία για περαιτέρω φώτιση, ιδιαίτερα συναφής με τον 21ο αιώνα. Εκτός των μεμονωμένων αβατάρ, ωστόσο, υπάρχει σήμερα ένας παγκόσμιος όμιλος αφιερωμένος στις φωτισμένες ανθρώπινες σχέσεις –ο Νέος Όμιλος Εξυπηρετητών του Κόσμου– ο οποίος εργάζεται για να επέλθουν περιεκτικές λύσεις σε τοπικά και παγκόσμια προβλήματα. Συμβολικά, αυτός ο όμιλος έχει τη δυνατότητα να στέκει όπως η λαμπερή επιφάνεια του βράχου της ανθρωπότητας, αντανακλώντας την ακτινοβολία του Παγκόσμιου Διδασκάλου, καθώς η ανθρωπότητα αποκαλύπτει «το φως του πνεύματος που δίνει ζωή στην ύλη».