ΜΙΑ ΑΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΤΗ ΚΑΙ ΑΙΝΙΓΜΑΤΙΚΗ ΠΡΟΟΔΟΣ

Όταν παρατηρούμε την πνευματική μας ανάπτυξη, υπάρχει μια φυσική τάση να νιώθουμε ότι οδηγούμαστε από την ανάγκη για συνεχή πρόοδο. Το ίδιο θα μπορούσε να ειπωθεί, καθώς εξετάζουμε τη μετάβαση του κόσμου προς ένα νέο πολιτισμό. Η «πρόοδος» από αυτή την άποψη καθίσταται ένα επείγον ζήτημα και η προφανής απουσία της καταλογίζεται ως «αποτυχία» ή ανεπάρκεια.

Ωστόσο, η αληθινή πρόοδος δεν μπορεί να μετρηθεί μόνο με αυτό που βρίσκεται σε προϋπάρχουσες εμπειρίες και συμβάντα. Η μετάβαση και ο μετασχηματισμός παίρνουν χρόνο. Η εξέλιξη λειτουργεί κυκλικά κι έχει τις εποχές της. Δεν είναι μια γραμμική διαδικασία και ούτε μπορεί να γίνει βεβιασμένα. Όταν είμαστε απορροφημένοι στη διαδικασία της εξέλιξης, συχνά δεν βλέπουμε την ευρύτερη εικόνα όπως την βλέπει η ψυχή. Και πάλι, αυτό ισχύει τόσο για τη δική μας ατομική ανάπτυξη όσο και για τα έθνη και τον κόσμο των εθνών. Οι ποιότητες δεν εμφανίζονται από τη μια στιγμή στην άλλη, όσον αφορά τον εαυτό μας ή τον κόσμο. Χρειάζεται να υποβληθούν σε «δοκιμασία», να τις διανοηθούμε, να τις αξιολογήσουμε, να τις εξερευνήσουμε, να τις καλλιεργήσουμε και να τις υποστηρίξουμε, αν θέλουμε να ριζώσουν. Οι ποιότητες που υπάρχουν στην ψυχή χρειάζεται να κάνουν την εμφάνισή τους στους κόσμους της ύλης. Ο χρόνος παράγει τις προκλήσεις και τις δοκιμασίες που απαιτούνται προτού οι ποιότητες μπορέσουν να αναπτυχθούν σε σταθερά και ώριμα μέρη της ύπαρξής μας, αγγίζοντας άμεσα την ουσία της ζωής μας. Το ίδιο ισχύει όσον αφορά τις ποιότητες που ρυθμίζουν τις σχέσεις σε μια ομάδα, έναν πολιτισμό ή ένα έθνος. 

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η υπομονή αποτελεί μια τόσο θεμελιώδη ποιότητα σε κάθε βαθύτερη προσέγγιση προόδου, εξέλιξης ή αλλαγής. Παρότι δεν το διακρίνουμε συχνά, η υπομονή είναι στην πραγματικότητα μια ποιότητα της θέλησης. Εξαρτάται από την κατανόηση ότι ένας ανώτερος σκοπός βρίσκεται σε διαδικασία εκπλήρωσης και το πιο σημαντικό που μπορούμε να «κάνουμε» είναι να επιμένουμε και να στέκουμε ακλόνητοι απέναντι στις προκλήσεις και τις αντιτιθέμενες δυνάμεις, έχοντας εμπιστοσύνη στις ενδότερες διεργασίες που διεξάγονται μέσα μας και μέσω του εαυτού, στον κόσμο. 

Η υπομονετική δράση δεν αναμένει άμεσα αποτελέσματα. Επιμένει σε πρακτικές που εδραιώνουν ανώτερες ποιότητες στη διάνοια και την καρδιά, στις σχέσεις και στην κοινωνία. Η ικανότητα και η προθυμία της αναμονής είναι πιο μετρημένες, σχεδιασμένες να υποστηρίζουν την έκβαση εκείνου που μπορεί να είναι προσωρινά εκτός της εμβέλειάς μας. Μπορεί να είναι το μακροπρόθεσμο όραμα που διατηρεί η ψυχή ή το Σχέδιο που διατηρείται στο Νου του Θεού· καθένα εκ των οποίων αξίζει να τελεί εν αναμονή ως μέρος της προετοιμασίας για κατάλληλη και δυναμική δράση όταν ωριμάσει ο χρόνος. 
Αυτές οι εξευγενισμένες ποιότητες της υπομονής και της επιμονής δεν είναι μόνο σημαντικές για τον σχηματισμό και τη διατήρηση ενός ατομικού τριγώνου, αλλά και για τη σταθεροποίηση και την ενδυνάμωση ολόκληρου του δικτύου. Με κάθε Τρίγωνο που ακτινοβολεί φωτισμένη καλή θέληση, αυτό το δίκτυο θα αποτελέσει ένα ηλεκτρικό πεδίο σχέσεων, η πλήρης έκφραση του οποίου είναι η διανομή θεραπευτικών ενεργειών για όλη την ανθρωπότητα και για έναν κόσμο σε διαδικασία μετάβασης.

***

Πάρα πολλοί ζηλωτές δεν έχουν την αίσθηση του χιούμορ και παίρνουν τον εαυτό τους υπερβολικά σοβαρά. Φαίνεται ν’ αφήνουν πίσω τους τη λογική όταν εισέρχονται σε ένα νέο πεδίο φαινομένων. Eίναι χρήσιμο να καταγράφουμε ό,τι βλέπουμε και ακούμε και μετά να το ξεχνάμε μέχρι εκείνη την ώρα που θα αρχίσουμε να λειτουργούμε στο βασίλειο της ψυχής· τότε δεν θα μας ενδιαφέρει πια να το θυμηθούμε. Πρέπει επίσης να αποφεύγουμε προσωπικότητες και υπερηφάνεια, γιατί δεν έχουν καμιά θέση στη ζωή της ψυχής, που διέπεται από αρχές και αγάπη για όλα τα όντα. Aν αυτά τα πράγματα αναπτυχθούν, δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος για έναν σπουδαστή του διαλογισμού να παραστρατήσει ή να καθυστερήσει· αναπόφευκτα κάποια μέρα θα εισέλθει στον κόσμο για τον οποίο έχει λεχθεί ότι “οφθαλμός ουκ είδε και ους ουκ ήκουσε ά ητοίμασεν ο Θεός τοις αγαπώσιν αυτόν” και ο χρόνος εξαρτάται από την επιμονή και την υπομονή του. Από τη Διανόηση στην Ενόραση, Αλίκη Μπέιλη, σσ. 253-4