ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΕΣΩ ΣΥΓΧΩΡΗΣΗΣ

Χρησιμοποιούμε την λέξη “forgiveness” (συγχώρηση) αναφερόμενοι σε μια στάση μέσω της οποίας βρισκόμαστε σε θέση να επιτύχουμε συμφιλίωση τόσο για τα μικρά όσο και για τα μεγάλα λάθη και τις αδικίες που συνιστούν ένα μεγάλο μέρος της καθημερινότητας. Αυτό όχι μόνο μας επιτρέπει να δείχνουμε καλοσύνη και συμπόνια προς όσους μας έχουν κακομεταχειριστεί, αλλά τελικά μας δίνει την δυνατότητα να επιλύσουμε και τα δικά μας παραπτώματα. Μια καλοπροαίρετη στάση είναι φυσικά τόσο αξιέπαινη όσο και απαραίτητη και η ποιότητα της ζωής αναβαθμίζεται αισθητά όταν αυτή η στάση μετουσιώνεται σε πράξη από βάθους καρδιάς. Σε μια τέτοια βίωση υπάρχει αναγνώριση της ανθρώπινης ατέλειας, καθώς και μεγαλύτερη ελευθερία από προκαταλήψεις και μνησικακίες. Σίγουρα, ανάλογα με την σοβαρότητα αυτού που κάποιος έχει υποστεί, η διαδικασία της συγχώρησης μπορεί να συμβεί μόνον όταν είμαστε έτοιμοι γι’ αυτήν. Όταν η ανθρωπότητα φτάσει σε ανώτερες καταστάσεις συνείδησης, η ικανότητα για συγχώρηση θα γίνει «η καθαυτή πνοή της ίδιας της ζωής – η απόδοση όλων σε όλους και για όλα».¹

Αυτή η κατανόηση της συγχώρησης είναι βαθιά ριζωμένη στην ανθρωπότητα και διατηρείται επιμελώς από τις πνευματικές διδασκαλίες πολλών θρησκευτικών και πολιτιστικών παραδόσεων. Ωστόσο, μπορούμε να επεκτείνουμε αυτή την ιδέα ανυψώνοντάς την στη λειτουργία του Θείου Νου και προς μια ανώτερη και ακόμη βαθύτερη σημασία της αγγλικής λέξης forgiveness (“for-give”), που κυριολεκτικά σημαίνει “δίνω-για” ή ‘‘προς-φέρω’’. Αυτό μπορεί να είναι ένα συνειδητό δόσιμο, μια προσφορά με πρόθεση και σκοπό, χωρίς καμία προσδοκία ανταμοιβής. Και είναι ακόμη πιο σημαντικό το ότι μπορεί να αναφέρεται σε μια πράξη θυσίας: είναι το δόσιμο του ίδιου του εαυτού στους άλλους, προς όφελος της συλλογικής ζωής, και αυτό το καθιστά μια ιερή πράξη. Αυτό το δόσιμο συνιστά μάλλον κέρδος παρά απώλεια, καθώς ευθυγραμμίζεται με τη βαθύτερη σημασία της λέξης sacrifice (θυσία), ως «καθαγιασμός» ή «ιεροποίηση» (από το λατινικό sacrificium, που σημαίνει «καθιστώ ιερό»). Υπό αυτό το πρίσμα, το γεγονός ότι η ίδια η Θειότητα αναζήτησε την εκδήλωσή της μέσα στην ύλη, αποχωριζόμενη τη μοναδική της φύση και ταυτότητα, υπήρξε η ύψιστη πράξη “δοσίματος για” (for-giveness ή συγχώρησης) και θυσίας που μπορούμε να συλλάβουμε. Εξαιτίας αυτής της πράξης, το δόσιμο ή η προσφορά έχει παραμείνει μία από τις πιο σημαντικές και θεμελιώδεις παρορμήσεις της ζωής πάνω στη Γη. 

Στα Τρίγωνά μας, επιδιώκουμε να γίνουμε σημεία λήψης και διανομής του Φωτός, της Αγάπης και της Δύναμης που εκπορεύονται από την θεία πηγή. Συμμετέχοντας σε ένα Τρίγωνο, βεβαιώνουμε τη θέλησή μας να συγχωνεύσουμε την ατομική μας ταυτότητα με εκείνη των συνεργατών μας, ενώ μέσω αυτής της συμπεριληπτικής πράξης ενδυναμώνουμε τα πιο βασικά ιερά γεωμετρικά σχήματα δια των οποίων μπορούν να κυκλοφορήσουν αυτές οι ανώτερες ενέργειες. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η ανθρωπότητα έρχεται σε άμεση επαφή με θεραπευτικές δυνάμεις. Καθώς θυσιάζουμε την αίσθηση της ατομικής μας ταυτότητας συμμετέχοντας στο Τρίγωνο, ή τα Τρίγωνά μας και στη συνέχεια φτάνουμε στη συγχώνευση με το δίκτυο των Τριγώνων, γινόμαστε μια αντανάκλαση της Θείας συγχώρησης (for-giveness), αγκυροβολώντας ακόμα πλατύτερα αυτή την ώθηση στην γη, στις ανθρώπινες διάνοιες και καρδιές.

Και μέσα σε αυτή τη βαθιά συγχώνευση είναι που βρίσκουμε την ελευθερία να είμαστε ο αληθινός μας εαυτός. Αυτή η ευρύτερη απελευθέρωση από τον ζυγό των περιορισμών της ύλης ενδυναμώνει ακόμη περισσότερο τη διανομή των πνευματικών ενεργειών. Όπως πάνω, έτσι και κάτω. Ως συνειδητά ανθρώπινα όντα και εργάτες των Τριγώνων, έχουμε το προνόμιο να γνωρίζουμε ότι μπορούμε να συμμετέχουμε στη συνεχή ροή της συγχώρησης, με την έννοια του δοσίματος (for-giveness).

1. Α. Μπέιλη, Εκπαίδευση στη Νέα Εποχή, σελ. 129.