ΧΑΡΑ
Η χαρά είναι μια ιδιαίτερη ποιότητα που πηγάζει από τα βάθη μας. Είναι ένα ακτινοβόλο φως που ανυψώνει την ανθρώπινη συνείδηση, φέρνοντας δύναμη, αγάπη και συμπόνια του άλλου. Περιγράφεται στα κείμενα της Άγκνι Γιόγκα ως η εκδήλωση της Δύναμης του Δημιουργού, φωτίζοντας έναν κόσμο σε σκότος.1 Στα κείμενα της Αλίκης Μπέιλη, μας παροτρύνουν να στοχαζόμαστε πάνω στη χαρά, την ευτυχία, την ευφορία και τη μακαριότητα, καθώς αυτές απελευθερώνουν τους αγωγούς της εσώτερης ζωής και φτάνουν – σε ευρύτερο κύκλο – πολλούς άλλους. Θεραπεύουν και εξαγνίζουν το φυσικό σώμα και μπορούν να βοηθήσουν τους υπηρέτες να επιτελέσουν το έργο τους «με μικρή προσπάθεια, μια κατάλληλη αίσθηση αξιών και μια απόσπαση που βασίζεται στην αγάπη και όχι στην απομόνωση».2
Από πνευματικής άποψης, υπάρχει μια διαφορά μεταξύ ευτυχίας και χαράς. Η ευτυχία αφορά τη φυσική ζωή με τις επιθυμίες, τα γεγονότα και τις νοητικές κατασκευές της. Η ευτυχία έρχεται και παρέρχεται, σε μια συνεχή άμπωτη και πλημμυρίδα. Η χαρά δεν λειτουργεί από τα χαμηλά ως ένας στόχος ή σκοπός, αλλά αποτελεί μια αυθόρμητη εκδήλωση της αγάπης και του φωτός της ψυχής. Είναι μια οικουμενική ποιότητα που υπερβαίνει τις προκαταλήψεις και τα ανθρωπογενή εμπόδια. Η χαρά δεν εξαρτάται από την κοινωνική καταξίωση ή θέση, ούτε αποτελεί ανταμοιβή για υπηρεσίες που παρασχέθηκαν ή για τιμές που απονεμήθηκαν. Παραδόξως, εν μέσω βαθιάς οδύνης και δυστυχίας της προσωπικότητας μπορεί να γίνει γνωστή και αισθητή η χαρά της ψυχής.3 Όταν η απλότητα της ψυχής καθοδηγεί τη ζωή και τις σχέσεις με πνεύμα αυταπάρνησης, η χαρά μπορεί να αναδυθεί εκεί που δεν την περιμένουμε, ως ένα λαμπρό φως που αποκαλύπτει το καλό, το όμορφο και το αληθινό, τα οποία τόσο συχνά συγκαλύπτονται από την πλάνη και τη γοητεία.
Η χαρά ανυψώνει το πνεύμα και μπορούμε καθημερινά να συντονιζόμαστε με αυτή την ιδιαίτερη ποιότητα με πάρα πολλούς τρόπους. Δεν βρίσκεται μόνο στους ιερούς χώρους των καθεδρικών ναών, των εκκλησιών, στα τεμένη και τους ναούς του κόσμου, αλλά μπορεί επίσης να προβάλει ενώπιον μας μέσα από τις τέχνες και τη μουσική, μέσα από την ομορφιά του φυσικού κόσμου, στα βουνά με τα κελαρυστά ρυάκια τους και στην άμπωτη και πλημμυρίδα των ωκεανών. Μπορεί να γίνει αντιληπτή στην αθωότητα των παιδιών που παίζουν, στις σχέσεις με τους αγαπημένους μας ή όταν στέκουμε έκθαμβοι μπροστά στην ομορφιά και το μεγαλείο του σκοτεινού νυχτερινού ουρανού, αναλογιζόμενοι το νόημα της ζωής και τη θέση μας στον κόσμο. Στη σιωπή και τη μοναχικότητα των εσωτερικών κόσμων, η χαρά μάς περιτριγυρίζει από παντού.
«Η χαρά εγκαθίσταται σαν πουλί μέσα στην καρδιά
αλλά έχει φτερουγίσει από τον μυστικό τόπο μέσα στο κεφάλι.
Είμαι αυτό το πουλί της χαράς.
Συνεπώς, με χαρά υπηρετώ.» 4
1. Φύλλα από τον Κήπο του Μόρια, Βιβλίο Πρώτο, Το Κάλεσμα, 240
2. Αλίκη Μπέιλη, Μαθητεία στην Νέα Εποχή, Τόμος 1, σελ.170
3. Αλίκη Μπέιλη, Πραγματεία επί της Λευκής Μαγείας, σελ.370
4. Αλίκη Μπέιλη, Μαθητεία στη Νέα Εποχή, Τόμος 1, σελ.158
Φτάσε στα ύψη της ψυχής και έχοντας ψάξει και βρει εκείνη την κορυφή της ειρήνης και εκείνο το ύψος της χαράς όπου στέκει ακίνητη η ψυχή σου, κοίταξε έπειτα στον κόσμο των ζωντανών ανθρώπων – έναν τριπλό κόσμο στον οποίο βρίσκονται όλοι οι άνθρωποι, ένσαρκοι κι άσαρκοι. Θα βρεις εκεί αυτό που η ψυχή σου μπορεί και θα αναγνωρίσει. Οι γοητείες της στενοχώριας, η μάγια του παρελθόντος, διαστρεβλώνουν την προοπτική. Μόνο η ψυχή στέκει απαλλαγμένη από την πλάνη και μόνο η ψυχή βλέπει τα πράγματα όπως είναι. Σκαρφάλωσε συνεπώς στην ψυχή.
A. Μπέιλη, Μαθητεία στη Νέα Εποχή, Τόμος 1, σελ.463