Διαμεσολάβηση – Η Καρδιά της Υπηρεσίας - Δεκέμβριος 2019

Ας φανταστούμε ένα πεδίο μάχης. Ανάμεσα σε δύο αντιπάλους, που έχουν αποσυρθεί προσωρινά, βρίσκεται ένα διαλυμένο και κατεστραμμένο τοπίο. Ακριβώς στη μέση, εμφανίζεται μια μοναχική φιγούρα – ένας μεσολαβητής. Ο στόχος του μεσολαβητή είναι να επιτύχει μια πραγματική και διαρκή ειρήνη. Πώς επιτυγχάνεται αυτό;

Εξετάζουμε κατ’ αρχάς πού στέκει ο διαμεσολαβητής – στο μεσαίο σημείο. Στη συνέχεια, συλλογιζόμαστε ότι, αν ο μεσολαβητής υψωθεί πάνω από αυτό το σημείο, θα μπορεί να αντικρίσει όχι μόνον τις αντίπαλες δυνάμεις αλλά και το τοπίο που τις περιβάλλει. Εάν διευρύνουμε αυτή την εικόνα λίγο περισσότερο, θα λέγαμε ότι έχει σημασία, ο μεσολαβητής να μην υψωθεί υπερβολικά πάνω από τους αντιπάλους, καθώς η θέα τους θα μπορούσε να χαθεί στο ευρύτερο πλαίσιο. Το σύμβολο του ισόπλευρου τριγώνου είναι ο συμβιβασμός που χρειάζεται.

Παρ’ ότι όντως υπάρχουν άνθρωποι με τεράστια καλή θέληση, που αφιερώνουν τη ζωή τους στο έργο του διαλογισμού υπό συνθήκες φυσικής διαμάχης, η διαμεσολάβηση αφορά στην πραγματικότητα μια πολύ ευρύτερη πνευματική δυναμική. Κι αυτό, γιατί στον νοητικό κόσμο η σύγκρουση μεταξύ αντιτιθέμενων δυνάμεων είναι συνεχώς σε κίνηση. Η ακραία ένταση ανάμεσα στον εθνικισμό και τον διεθνισμό, που συνταράζει την περίοδο αυτή τους λαούς όσο και τους ηγέτες τους, αποτελεί ένα μόνο παράδειγμα. Με αυτόν τον τρόπο, το βαθύτερο έργο αυτών που αποκαλούνται Νέος Όμιλος Εξυπηρετητών του Κόσμου καθίσταται προφανές. Διότι, αυτός είναι ο όμιλος που καθώς, σε επίπεδο συνείδησης, στέκει λίγο πιο πάνω από τη σύγκρουση φωτισμένος από ένα ανώτερο και πληρέστερο όραμα, μπορεί να διακρίνει τρόπους συμβιβασμού των αντιτιθέμενων ρευμάτων σκέψης.

Ως εκ τούτου, διαπιστώνουμε ότι ο Νέος Όμιλος μεσολαβεί κατά δύο διαφορετικούς τρόπους – «κάθετα», ανάμεσα στις δυναμικές πνευματικές ενέργειες του βασιλείου των ψυχών και την αγωνιζόμενη ανθρωπότητα και «οριζόντια», βοηθώντας να συνδεθούν οι συγκρουόμενες δυνάμεις σε συνεκτικά πρότυπα ομορφιάς μέσα στις ανθρώπινες κοινωνίες. Αυτό το πραγματοποιούν με δύο ισχυρές πνευματικές διαδικασίες: την δύναμη της ακτινοβολίας με την οποία εντυπώνουν σε άλλους τις Ιδέες του Σχεδίου και, με την δυναμική έκφραση αυτών των Ιδεών σε δικές τους πρωτοβουλίες και εγχειρήματα.

Υπάρχει επίσης μια τρίτη έννοια κατά την οποία μεσολαβεί ο Νέος Όμιλος: μεταξύ των συμβόλων και των πρακτικών του παρελθόντος και εκείνων που τα αντικαθιστούν στο αναδυόμενο μέλλον. Έτσι ο Νέος Όμιλος, στέκοντας σταθερά στο μεσαίο σημείο, πρέπει να κατέχει την τέχνη του πνευματικού συμβιβασμού. Αυτή η τέχνη αναφέρεται ως εξής: «Υπάρχει μια ‘‘τέχνη πνευματικού συμβιβασμού’’ που πρέπει να μαθευτεί και που είναι δύσκολο να κυριαρχηθεί, γιατί καταργεί το φανατισμό, απαιτεί μια εκπαιδευμένη και νοήμονα κατανόηση των εφαρμοσμένων μέτρων και της αλήθειας και καταργεί επίσης την αποφυγή της ευθύνης· συνεπάγεται ακόμη μια κατανόηση της στάθμισης του χρόνου, των διαφορετικών σημείων εξέλιξης καθώς και εμπειρία στη διαδικασία απόρριψης του ξεπερασμένου και μη αναγκαίου – αδιάφορο πόσο καλό μπορεί να φαίνεται ότι είναι».*

Από μία άποψη, το έργο των Τριγώνων αποτελεί αναπόσπαστο και εξειδικευμένο μέρος του ρόλου του Νέου Ομίλου. Το μεσολαβητικό έργο όλων των μελών των Τριγώνων συνδέει το αιθερικό σώμα του πλανήτη με τους ανώτερους πλανητικούς αιθέρες, με απώτερο στόχο τη συγχώνευση της εσωτερικής και εξωτερικής πραγματικότητας. Αυτό το λυτρωτικό έργο της φόρτισης του πλανήτη με φως και αγάπη είναι εξίσου απλό όσο και βαθύτατα σημαντικό. Απαιτεί αταλάντευτο φρόνημα και σταθερή προσπάθεια. Είναι ένα έργο με βαθύ υπόβαθρο, χωρίς προβολή, που ωστόσο διαμορφώνει το αδιάσειστο θεμέλιο επάνω στο οποίο μπορεί να στηριχτεί με ασφάλεια ολόκληρο το έργο της υπηρεσίας. Με την σταθερά θετική ζωογόνηση τού όλου κλίματος σκέψης, ενισχύει κάθε πράξη υπηρεσίας και δίνει στους απανταχού υπηρέτες αυξανόμενη δύναμη προκειμένου να σταθούν στα πολλά και διάφορα μεσαία σημεία που υφίστανται σήμερα σε κάθε κοινωνία. Έτσι, τα Τρίγωνα στηρίζουν σταθερά κάθε διαμεσολαβητή και βρίσκονται στην καρδιά της υπηρεσίας.

 

* Μαθητεία στην Νέα Εποχή Τόμ. ΙΙ, σελ. 278.