ΠΕΡΙΣΣΟTΕΡΟ ΦΩΣ
«Φως, περισσότερο φως» – αυτά λέγεται ότι είναι τα τελευταία λόγια του Γκαίτε πριν πεθάνει. Μήπως τα είπε για κάτι κοινότυπο σαν να ήθελε για παράδειγμα να ανοίξει τις κουρτίνες; Ή μήπως είναι πιθανότερο να ανταποκρινόταν στο γνωστό πλέον και καλά μελετημένο φαινόμενο της επιθανάτιας εμπειρίας, όταν κάποιος που πεθαίνει ταξιδεύει μέσα από ένα τούνελ προς ένα ον πάναγνου φωτός; Ό,τι και αν ήταν, δείχνει την κεντρική σημασία και ισχύ που έχει το φως για εμάς.
Η ανθρώπινη ζωή μας χαρακτηρίζεται από μια ακατανίκητη επιθυμία για φως και ταυτόχρονα μια σταδιακή αύξηση της ποιότητας και της έντασης του φωτός που ζωντανεύει την ύπαρξή μας. Στον πυκνό φυσικό κόσμο, μπορούμε να δούμε ότι αυτή η ενστικτώδης αναζήτηση του φωτός συμβολίζεται όμορφα στο φυτικό βασίλειο. Οι σπόροι βλασταίνουν στο απόλυτο σκοτάδι της γης, αντιδρούν στην δύναμη της βαρύτητας και απλώνουν ρίζες μέσα στο έδαφος. Ταυτόχρονα πιέζουν τους νεαρούς βλαστούς τους προς τα επάνω για να βγουν στον αέρα μέσα από το έδαφος που αντιστέκεται, όπου το φως του ήλιου παρέχει την απαραίτητη ενέργεια για την ανάπτυξη του φυτού. Στον νου έρχεται η παρομοίωση με τη βαρύτητα να αντιπροσωπεύει μια τεντωμένη χορδή τόξου που απελευθερώνει το βέλος του φυτού προς τα πάνω, προς την πηγή του.
Στον κόσμο των συναισθημάτων, μπορούμε να δούμε το φως αυτού του πεδίου να αμβλύνεται με τα σκοτεινά χρώματα της ποταπής επιθυμίας και της ιδιοτέλειας. Αλλά καθώς οι επιθυμίες μας εξαγνίζονται, το φως αυτής της διάστασης γίνεται καθαρό και ακτινοβόλο, αντανακλώντας ολοένα και περισσότερο τη λάμψη της φωτισμένης βουδικής φύσης της αγάπης-σοφίας. Στον κόσμο της νόησης, το φως είναι στενά συνδεδεμένο με την γνώση. Όταν συλλαμβάνουμε μια νέα έννοια ή αρχίζουμε να κατανοούμε κάτι, λέμε: «Ω, βλέπω!». Αυτό δεν είναι απλώς ένα συνηθισμένο σχήμα λόγου, είναι μια δήλωση πραγματικής εμπειρίας και μια ένδειξη της αλήθειας ότι τα πάντα είναι φως.
Ο κόσμος της Ψυχής είναι αυτός στον οποίο το φως κυριαρχεί υπέρτατο. Στην Μπαγκαβάντ Γκίτα, όταν ο Αρτζούνα ζητά από τον Κρίσνα, την ενσάρκωση της Ψυχής, να αποκαλύψει τον εαυτό του όπως είναι στην πραγματικότητα, η αποκάλυψη που έρχεται προκαλεί αυτά τα θαυμαστά λόγια: «Ω, Πιο Φωτεινός από Χίλιους Ήλιους!» Η ίδια αντίδραση υπήρξε και στον Οπενχάιμερ στην θέα της πρώτης ατομικής έκρηξης το 1945, όταν η απελευθερωμένη Ψυχή του ατόμου επισκίασε στιγμιαία κάθε άλλο φως και έδωσε στην ανθρωπότητα τη δύναμη του θανάτου ή της λύτρωσης από την κυριαρχία του φυσικού κόσμου. Είναι μάλλον περιττό να επισημάνουμε ότι πρόκειται για μια κρίση την οποία η ανθρωπότητα δεν έχει επιλύσει ακόμη οριστικά και αμετάκλητα τασσόμενη στο πλευρό της Ιεραρχίας του Φωτός, το έργο της οποίας είναι τόσο επικεντρωμένο στη θέληση-για-το καλό. Η έκφρασή του στο φυσικό πεδίο, μια δυναμική και έμπρακτη καλή θέληση, μια μέρα θα μεριμνά εξίσου για όλους τους ανθρώπους παντού στον κόσμο.
Στην καθημερινή μας εργασία με τα τρίγωνα, οραματιζόμαστε το παγκόσμιο δίκτυο να καθίσταται όλο και πιο ζωντανό με το φως της Ψυχής, το οποίο υπόκειται και υποστηρίζει όλο το εξωτερικό έργο υπηρεσίας της ανθρωπότητας, καθώς αυτή αγωνίζεται κόντρα σε τεράστιες δυσκολίες ώστε να πραγματοποιήσει αυτά τα σταθερά και σίγουρα βήματα προς ένα μέλλον φωτισμένων και ορθών ανθρώπινων σχέσεων.