ΤΟ ΓΕΦΥΡΩΜΑ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ
Σύμφωνα με τις πνευματικές διδασκαλίες, μπορούμε να αντιληφθούμε όλα όσα συμβαίνουν σε αυτόν τον κόσμο σαν αντανακλάσεις εσωτερικών γεγονότων που παραμένουν απόκρυφα. Πριν από αιώνες, οι γέφυρες στον φυσικό κόσμο κατασκευάζονταν από κορμούς δέντρων, σχοινιά ή βαριές κατασκευές από σκυρόδεμα. Σήμερα διαθέτουμε σιδηροδρομικές γραμμές υψηλής ταχύτητας που διασχίζουν ορεινά περάσματα και τεχνολογία επικοινωνιών που μας επιτρέπει να επικοινωνούμε πρόσωπο με πρόσωπο με ανθρώπους που βρίσκονται στην άλλη άκρη της γης. Αυτές οι εξωτερικές εκδηλώσεις βαίνουν παράλληλα με τη γεφυρωτική διαδικασία που λαμβάνει χώρα μέσα στη συνείδηση, καθιστώντας την πραγματικότητα ορατή και αμβλύνοντας τα όρια μεταξύ των κόσμων.
Παλαιότερα, η γεφύρωση μέσα στην συνείδηση ήταν προνόμιο ελάχιστων, ενώ οι μάζες παρέμεναν στην άγνοια, χωρίς πρόσβαση ούτε στα βασικά στοιχεία της εκπαίδευσης. Σήμερα, οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο έχουν πρόσβαση σε εκπαιδευτικές υποδομές και μέσω της τεχνολογίας, με ένα απλό άγγιγμα της οθόνης, πολλοί μπορούν να έχουν πρόσβαση σε τεράστια αποθέματα ανθρώπινης γνώσης που έχει αποκτηθεί μέσω του κατώτερου νου. Αυτή η βάση παρέχει στην ανθρωπότητα την ευκαιρία να αναπτύξει τη δύναμη της σκέψης, ικανή να διεισδύσει στα εσωτερικά πνευματικά πεδία, στα οποία καμία μηχανή δεν μπορεί να εισχωρήσει. Φυσικά, όλες οι ευκαιρίες ενέχουν προκλήσεις και ανατρέπουν προηγούμενες τάσεις. Η δελεαστική δύναμη της τεχνολογίας θα μπορούσε εύκολα να οδηγήσει την ανθρωπότητα στη νωθρότητα και να την εγκλωβίσει σε μια άνευ στοχασμού γοητεία για τα επουσιώδη, στερώντας της έτσι την τεράστια πηγή ενέργειας που αποτελεί το φως και η καλή θέληση, τα οποία μπορεί να παρέχει η ενεργοποίηση της ανθρώπινης σκέψης.
Οι μυστηριακές παραδόσεις ανά τους αιώνες έχουν χρησιμοποιήσει τον συμβολισμό της γέφυρας σαν μέσο πνευματικής φώτισης. Ο Βούδας παρομοίασε τη διδασκαλία Του με μια γέφυρα ή μια σχεδία που επέτρεπε στους μαθητές να περάσουν από την εξωτερική όχθη του κόσμου στην εσωτερική, μια γέφυρα που πρέπει να αφήσουμε πίσω μας μόλις φτάσουμε στην όχθη. Ο Πατάντζαλι δίδαξε ότι μέσω της απόσυρσης των αισθήσεων μπορούμε να δημιουργήσουμε εκείνη την «ιερή γέφυρα» που μας συνδέει με την πηγή. Στο έργο της με το Εσωτερικό τμήμα της Θεοσοφικής Εταιρείας, η Έλενα Μπλαβάτσκυ έφερε στο φως την αρχαία διδασκαλία για τα «Χρυσά Σκαλοπάτια». Αυτά τα «Σκαλοπάτια» αποτελούσαν οδηγίες από αρχαίες ανατολικές εσωτερικές παραδόσεις, οι οποίες σχεδιάστηκαν για να οδηγήσουν τον μαθητή βήμα προς βήμα στην ατραπό που θα τον καθιστούσε αποτελεσματικό υπηρέτη. Η διδασκαλία για την ανταχκάρανα ή το εσωτερικό όργανο του φωτός, η οποία παραδόθηκε πριν από περίπου 80 χρόνια, παρέχει τα μέσα με τα οποία μπορεί να πραγματοποιηθεί η υπόσχεση που φυλάσσεται στα βάθη του νου. Εκείνοι που στέκουν στο κέντρο καρδιάς του Νέου Ομίλου των Παγκόσμιων Υπηρετών χρησιμοποιούν συλλογικά αυτή τη γέφυρα, για να υφάνουν δεσμούς σχέσεων – δημιουργώντας γέφυρες προς τα πάνω, προς τα κάτω και ολόγυρα προς κάθε κατεύθυνση, ώστε να περιβάλλουν ολόκληρη τη γη. Στην καρδιά αυτού του γεφυρωτικού έργου στέκει το δίκτυο των Τριγώνων.
Πρέπει να αποδεχθούμε το γεγονός ότι o μόνος τρόπος για να ανακαλύψουμε τον μίτο [για ορισμένα εσωτερικά μυστήρια], είναι η μελέτη του νόμου των αντιστοιχιών ή της αναλογίας. Είναι το μόνο νήμα με το oπoίo μπορούμε να βρούμε τον δρόμο μας μέσα στον λαβύρινθο και η μόνη ακτίνα φωτός που ακτινοβολεί στo σκότος της περιβάλλουσας άγνοιας. Η Ε.Π. Μπλαβάτσκυ το αναφέρει στο έργο της «Η Μυστική Δοξασία», αλλά μέχρι στιγμής πολύ λίγα έχουν γίνει από τoυς σπουδαστές ώστε να ωφεληθούν απ’ αυτή τη νύξη. Κατά τη μελέτη αυτού του Νόμου χρειάζεται να λάβουμε υπόψη ότι η αντιστοιχία βρίσκεται στην ουσία του και όχι στην εξωτερική επεξεργασία των λεπτομερειών, όπως νομίζουμε ότι την βλέπουμε από την παρούσα θέση μας. O παράγοντας του χρόνου μάς παραπλανά όσον αφορά ένα πράγμα: σφάλλουμε όταν προσπαθούμε να θέσουμε καθορισμένα χρονικά σημεία ή όρια· όλα στην εξέλιξη βαίνουν με συγχώνευση, με μια συνεχή διαδικασία επικάλυψης και ανάμειξης. Μόνο πλατιές γενικεύσεις και η αναγνώριση των θεμελιωδών σημείων της αναλογίας είναι εφικτά για τον μέσο σπουδαστή. Την στιγμή που θα επιχειρήσει την αναγωγή σε διαγράμματα και την καταγραφή λεπτομερών πινάκων εισέρχεται σε περιοχές όπου υπόκειται σε σφάλμα και παραπαίει σε μια ομίχλη που τελικά θα τον καταβάλλει.
Α. Μπέιλη, Μύηση Ανθρώπινη και Ηλιακή, σελ. 6-7.