Μάρτος 2007

O μαθητής όταν αποβεί αποδεγμένος μαθητής (κι αυτό με την αναγνώριση από μέρους της Στοάς της δέσμευσής του ως προς την ψυχή του), φτάνει σε μια συγκεκριμένη και πραγματική αναγνώριση της Ιεραρχίας. Oι εικασίες του, οι επιθυμίες του, η εφεσιακή ζωή της επιθυμίας του, οι θεωρίες του ή όπως αλλιώς διαλέξετε να ονομάσετε την τάση του προς τη θειότητα, αντικαθίστανται από τη σαφή γνώση του ομίλου των απελευθερωμένων ψυχών. Αυτό δεν συμβαίνει με την εμφάνιση πειστικών φαινομένων, αλλά με την εισροή ενόρασης. Υφίσταται λοιπόν μια διεύρυνση συνείδησης η οποία μπορεί να αποτυπωθεί ή όχι από τον εγκέφαλο. Κάθε βήμα του δρόμου απ’ αυτό το σημείο αναγνώρισης και πέρα πρέπει να επιτευχθεί συνειδητά και πρέπει να συμπεριλάβει τη συνειδητή αναγνώριση μιας σειράς διευρύνσεων. Oι διευρύνσεις αυτές δεν συνιστούν μύηση. Να το έχετε αυτό σαφώς κατά νου. Η μύηση που βρίσκεται αμέσως μπροστά είναι απλώς αποτέλεσμα της αναγνώρισης. Θα μπορούσαν να ονομασθούν «σταθεροποιητικά σημεία κρίσης», στα οποία «το περιστασιακό αποβαίνει διαρκές και το προσδοκώμενο αποβαίνει ηθελημένο». Συλλογισθείτε αυτές τις λέξεις. (Μαθητεία στη Νέα Εποχή, Τομ. ΙΙ, σ. 247 - αγγλικό)