Οκτώβριος 2007

Η ανθρωπότητα είναι σήμερα πιο ευαίσθητη στις ιδέες από ποτέ άλλοτε, απ’ όπου και οι πολλές αντιμαχόμενες ιδεολογίες και το γεγονός ότι –για να υπερασπισθούν τα σχέδια τους– ακόμη και τα πιο δύστροπα έθνη πρέπει ν’ ανακαλύψουν κάποια ιδεαλιστική δικαιολογία για να την προβάλουν στα άλλα έθνη, όταν επιδιώκουν οποιαδήποτε καταπάτηση κάποιου αναγνωρισμένου νόμου. Το γεγονός αυτό έχει μεγάλη σημασία για την Ιεραρχία γιατί καταδεικνύει το σημείο που έχει επιτευχθεί. Οι κύριες ιδέες στον κόσμο σήμερα χωρίζονται σε πέντε κατηγορίες που θα ήταν καλό να τις έχετε κατά νου:

1. Οι αρχαίες και κληρονομημένες ιδέες που για πολλούς αιώνες έλεγξαν τη φυλετική ζωή – η επιθετικότητα για κατακτητικούς λόγους και η εξουσία ενός ανθρώπου ή μιας ομάδας ή μιας εκκλησίας που εκπροσωπεί το Κράτος. Για πολιτικούς λόγους τέτοιες δυνάμεις μπορούν να δρουν παρασκηνιακά αλλά οι τάσεις και τα κίνητρά τους αναγνωρίζονται εύκολα – η ιδιοτελής φιλοδοξία και μια εξουσία που επιβάλλεται βίαια.
2. Οι ιδέες που είναι σχετικά νέες, όπως ο Ναζισμός, ο Φασισμός κι ο Κομμουνισμός, παρότι δεν είναι πραγματικά τόσο νέες όσο τείνουν να νομίζουν οι άνθρωποι. Είναι όμοιες σ’ ένα σπουδαίο σημείο, ότι το Κράτος ή η κοινότητα των ανθρώπινων όντων θεωρείται σημαντική, ενώ το άτομο όχι· μπορεί να θυσιαστεί οποιαδήποτε στιγμή για το καλό του Κράτους ή για το λεγόμενο γενικό καλό.
3. Η ιδέα της δημοκρατίας, που δεν είναι ούτε παλιά ούτε ιδιαίτερα νέα, στην οποία (υποθετικά αλλά ποτέ ως τώρα πραγματικά) κυβερνά ο λαός και η κυβέρνηση εκπροσωπεί τη βούληση του λαού.
4. Η ιδέα ενός παγκόσμιου κράτους που διαιρείται σε πολλούς μεγάλους τομείς. Είναι το όνειρο των λίγων που σκέφτονται περιεκτικά, για το οποίο πολλοί θεωρούν ακόμη την ανθρωπότητα ανώριμη. Σ’ αυτή τείνει ολόκληρος ο κόσμος παρά τις πολλές του ιδεολογίες που καθεμιά μάχεται για επικράτηση και λησμονεί το σημαντικό γεγονός ότι όλες αυτές οι ιδεολογίες προσαρμόζονται πρόσκαιρα στις ομάδες των εθνών που τις υιοθετούν. Καμιά απ’ αυτές δεν είναι κατάλληλη για γενική χρήση (κι αυτό ισχύει εξίσου για τη δημοκρατία ή για κάθε άλλη ιδεολογία)· κατά πάσα πιθανότητα ταιριάζουν στα έθνη που τις δέχονται και διαμορφώνουν τον εθνικό τους βίο ανάλογα με τις αρχές τους· είναι μόνο εφήμερα υποκατάστατα της μεταβατικής αυτής περιόδου μεταξύ της Ιχθυακής και της Υδροχοϊκής εποχής και δεν μπορούν να διαρκέσουν μόνιμα. Τίποτε ως τώρα δεν είναι μόνιμο. Όταν επιτευχθεί η μονιμότητα, η εξέλιξη θα πάψει και το σχέδιο του Θεού θα εκπληρωθεί. Και τότε; Η μέγιστη αποκάλυψη όλων θα έλθει στο πέρας της παγκόσμιας αυτής περιόδου, όταν ο ανθρώπινος νους, η ενόραση και η ψυχική συνείδηση θα είναι τέτοια ώστε η κατανόηση να είναι εφικτή.
5. Η ιδέα μιας πνευματικής Ιεραρχίας που θα κυβερνά τους ανθρώπους σ’ όλο τον κόσμο και θα ενσωματώνει τα καλύτερα στοιχεία του μοναρχικού, του δημοκρατικού, του ολοκληρωτικού και του κομμουνιστικού συστήματος. Οι περισσότερες απ’ αυτές τις ομάδες ιδεολογιών έχουν λανθάνουσα μέσα τους τόση ομορφιά, δύναμη και σοφία κι επίσης μια βαθιά και πολύτιμη συνεισφορά για το σύνολο. Καθεμιά θα δει τελικά τη συνεισφορά της ενσωματωμένη κάτω από τον έλεγχο της Ιεραρχίας των Κυρίων της Συμπόνιας και των Διδασκάλων της Σοφίας. Η αποκατάσταση του αρχαίου Ατλάντειου ελέγχου από τις πνευματικές δυνάμεις βρίσκεται ακόμη στο μέλλον, αλλά η Υδροχοϊκή εποχή θα δει την αποκατάσταση αυτής της εσώτερης και πνευματικής καθοδήγησης σε μια ανώτερη στροφή της σπείρας. (Το Πεπρωμένο των Εθνών, σσ.8-10 - αγγλικό)