Μάρτιος 2008

Ένας βαθύς στοχασμός στην επείγουσα ανάγκη των καιρών και μια συμπαθητική αναγνώριση της δύστυχης θέσης της ανθρωπότητας χρειάζονται πολύ από πολλούς μαθητές και ζηλωτές του σημερινού κόσμου. Ιδιαίτερα από εκείνους που δεν βρίσκονται κοντά στην παγκόσμια κατάσταση αλλά την παρατηρούν από απόσταση. Είναι τόσο απλό να δίνουμε μια εύκολη έκφραση συμπάθειας, αλλά ταυτόχρονα ν’ αποφεύγουμε μια πολύ μεγάλη δαπάνη ενέργειας στην υπηρεσία και μια πολύ έντονη προσπάθεια αρωγής.

Το σημάδι του δεσμευμένου μαθητή και μια ποιότητα που πρέπει αυξανόμενα να κυριαρχεί στη ζωή του είναι η ικανότητα να ταυτίζεται με το μέρος ή με το όλο – όπως φαίνεται αναγκαίο σε κάθε περίσταση. Μια τέτοια στάση προϋποθέτει μια περιεκτική ροή αγάπης κι αυτή οδηγεί στην περιεκτικότητα και την αφιέρωση της ζωής στην υπηρεσία των περισσότερων κι όσων έχουν μεγαλύτερη ανάγκη. Αν με ρωτούσατε να προσδιορίσω το εξέχον ελάττωμα των περισσότερων ομίλων μαθητών σήμερα, θα έλεγα ότι είναι η έκφραση του λανθασμένου είδους αδιαφορίας που οδηγεί σε μια σχεδόν αμετακίνητη απασχόληση με τις προσωπικές ιδέες και υποχρεώσεις τους. Αυτές αντιστρατεύονται την ομαδική ολοκλήρωση και τείνουν να εμποδίσουν το έργο.

Ένα από τα πράγματα που χρειάζονται περισσότερο σε κάθε μαθητή είναι να εφαρμόζουν τη διδασκαλία που τους δίνεται στην ιδέα της προαγωγής κι αύξησης της παγκόσμιας υπηρεσίας τους, κάνοντας έτσι πρακτική κι αποτελεσματική στο περιβάλλον τους τη γνώση που τους έχει μεταδοθεί και τη διέγερση στην οποία έχουν υποβληθεί. Είναι μια υπόδειξη στην οποία θα ήθελα να δώσετε πραγματική προσοχή. (Μαθητεία στη Νέα Εποχή, Τομ Ι, σσ. 82-83 - αγγλικό)