Σεπτέμβριος 2009

Η αληθινή εκπαίδευση είναι, συνεπώς, η επιστήμη της σύνδεσης των ακέραιων τμημάτων του ανθρώπου κι ακόμη της σύνδεσής του με το άμεσο περιβάλλον του και περαιτέρω με το μεγαλύτερο όλο στο οποίο πρέπει να παίξει το ρόλο του. Κάθε όψη, θεωρούμενη σαν μια κατώτερη όψη, μπορεί πάντα ν’ αποτελεί απλώς την έκφραση της αμέσως ανώτερης. Σ’ αυτή την πρόταση έχω εκφράσει μια θεμελιώδη αλήθεια που ενσωματώνει όχι μόνο τον αντικειμενικό σκοπό, αλλά δείχνει, επίσης, το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν όσοι ενδιαφέρονται για την εκπαίδευση. Το πρόβλημα αυτό είναι να εκτιμήσουμε σωστά το κέντρο ή την εστία της προσοχής ενός ανθρώπου και να εντοπίσουμε το σημείο όπου πρωτίστως επικεντρώνεται η συνείδηση. Κατόπιν, πρέπει να εκπαιδευθεί κατά τρόπο ώστε να γίνει εφικτή μια μετατόπιση της εστίας αυτής σ’ έναν ανώτερο φορέα. Μπορούμε επίσης να εκφράσουμε αυτή την ιδέα το ίδιο σωστά, λέγοντας ότι ο φορέας που φαίνεται να έχει υπερβολική σημασία μπορεί και θα πρέπει να αποκτήσει δευτερεύουσα αξία, καθώς γίνεται απλά το όργανο για εκείνον που είναι ανώτερός του. Αν το αστρικό (συναισθηματικό) σώμα είναι το κέντρο της ζωής της προσωπικότητας, τότε ο αντικειμενικός σκοπός της εκπαιδευτικής διαδικασίας που θα εφαρμοσθεί στην περίπτωση αυτή, θα είναι να κάνουμε τη νοητική φύση τον υπερισχύοντα παράγοντα, οπότε το αστρικό σώμα γίνεται εκείνο που εντυπώνεται από τις συνθήκες του περιβάλλοντος και είναι ευαίσθητο σ’ αυτές, αλλά βρίσκεται κάτω απ’ τον έλεγχο του νου. Αν ο νους είναι το κέντρο της προσοχής της προσωπικότητας, τότε η δραστηριότητα της ψυχής πρέπει να έρθει σε πληρέστερη έκφραση· κι έτσι, συνεχώς, η εργασία προχωρεί κι επιτελείται πρόοδος από σημείο σε σημείο μέχρι να προσεγγισθεί το ανώτερο σημείο της κλίμακας.

Θα μπορούσε να σημειωθεί εδώ ότι, ολόκληρη αυτή η ερμηνεία του νου και της αναγκαίας δόμησης της γέφυρας, δεν είναι τίποτε άλλο απ’ την πρακτική παρουσίαση της αλήθειας του αποκρυφιστικού αφορισμού ότι «προτού ο άνθρωπος μπορέσει να βαδίσει την Ατραπό, πρέπει να γίνει η ίδια η Ατραπός». Η ανταχκάρανα είναι συμβολικά η Ατραπός. Πρόκειται για ένα από τα παράδοξα της εσωτερικής επιστήμης. Βήμα με βήμα και στάδιο με στάδιο κατασκευάζουμε την Ατραπό αυτή, όπως ακριβώς η αράχνη γνέθει τον ιστό της. Είναι εκείνος ο «δρόμος προς τα πίσω» που προβάλλουμε από μέσα μας· είναι εκείνος ο Δρόμος που επίσης βρίσκουμε και βαδίζουμε. (Εκπαίδευση στη Νέα Εποχή, σσ. 6-7 - αγγλικό)