Μάϊος 2010

Η επίμονη προσπάθεια είναι ο σπόρος της σύνθεσης, η αιτία της επίτευξης κι αυτή που τελικά υπερνικά το θάνατο. Ο θάνατος είναι πραγματικά εκφυλισμός στο χρόνο και το χώρο και οφείλεται στην τάση της ύλης-πνεύματος να απομονώνεται ενόσω βρίσκεται σε εκδήλωση (από τη σκοπιά της συνείδησης). Αυτή η επίμονη προσπάθεια του Λόγου κρατά όλες τις μορφές σε εκδήλωση και διατηρεί ακόμη τη ζωική όψη σαν τον παράγοντα ολοκλήρωσης στη μορφική δόμηση και –που είναι εξίσου μια πράξη επίμονης θέλησης– μπορεί να αφαιρέσει ή να αποσύρει τη ζωική συνείδηση ανέπαφη στο τέλος κάθε κύκλου εκδήλωσης. Ο θάνατος κι ο περιορισμός είναι συνώνυμοι όροι. Όταν η συνείδηση εστιάζεται στη μορφή και ταυτίζεται ολοκληρωτικά με την αρχή του περιορισμού, θεωρεί την ελευθερία από τη μορφική ζωή σαν θάνατο· αλλά καθώς προχωρεί η εξέλιξη, η συνείδηση μετατοπίζεται όλο και περισσότερο στην επίγνωση εκείνου που δεν είναι μορφή και στο βασίλειο εκείνου που είναι υπερβατικό ή στο κόσμο του αφηρημένου, δηλαδή σ’ εκείνο που έχει αφαιρεθεί απ’ τη μορφή κι εστιάζεται στον εαυτό του. Παρεμπιπτόντως αυτός είναι ένας ορισμός του διαλογισμού από τη σκοπιά του στόχου και της επίτευξης. Ο άνθρωπος μπορεί να διαλογίζεται αληθινά όταν αρχίζει να χρησιμοποιεί το νου, την αντανάκλαση της βουλητικής όψης και να τον χρησιμοποιεί στις τρεις του όψεις: για να εγκαινιάσει την είσοδό του στον κόσμο των ψυχών, για να ρυθμίσει τη ζωή της προσωπικότητας και για να επιβάλλει και τελικά να επιφέρει μια πλήρη έκφραση του ψυχικού σκοπού. Αυτό καταλήγει στην πλήρη υπερνίκηση του θανάτου. Υποβιβάζω την όλη έννοια σε όρους του μικρόκοσμου παρότι είναι φανερό ότι μόνο ο δεσμευμένος μαθητής που προετοιμάζεται για μύηση μπορεί να αρχίσει να συλλαμβάνει κάποιες από τις σημαντικές επιπτώσεις. (Εσωτερική Αστρολογία, σσ. 615-616 - αγγλικό)