Βουτιά με το Κεφάλι μέσα στο Φως
 |
Η ατραπός της συνειδητής ανάπτυξης αποτελεί ουσιαστικά μια αναζήτηση ταυτότητας – κάθε πρόσφατη ανακάλυψη μιας όψης του «εαυτού» γίνεται με τη σειρά της, ένα λεπτό πέπλο πίσω από το οποίο φέγγει ένα νέο φως. Τραβώντας μας διαρκώς προς τα επάνω, αυτό το υπέροχο μυστήριο είναι απείρως βαθύ – η τελική του λύση βρίσκεται πάντα ένα βήμα πιο πέρα. Εάν αυτό δεν συνέβαινε, η τελική κατάσταση ταύτισης, ανεξάρτητα του πόσο λεπτοφυής, θα ήταν στατική – μια οριστικότητα πέραν της οποίας θα ήταν αδύνατη η περαιτέρω αποκάλυψη και διεύρυνση της συνείδησης. Ευτυχώς, αυτό δεν συμβαίνει και στις διδασκαλίες της Προαιώνιας Σοφίας, ακόμη και οι ίδιοι οι Θεοί περιγράφονται ότι προχωρούν προς αυτό που βρίσκεται πέρα από τα υπάρχοντα αδιανόητα και απερίγραπτα περιβάλλοντά τους, τις καταστάσεις επίγνωσης και τους τρόπους αλληλεπίδρασης. Η απίστευτη αλήθεια είναι ότι όσο περισσότερη πρόοδος συντελείται κατά μήκος της εσωτερικής ατραπού της ανακάλυψης, τόσο περισσότερο βαθαίνει το μυστήριο και τόσο πιο εκπληκτικές είναι οι αποκαλύψεις.
Της αποκάλυψης προηγείται πάντοτε μια εποχή πνευματικού σκότους που παρέχει τις συνθήκες μέσα στις οποίες μπορεί να ιδωθεί το νέο φως. Αυτή είναι η αρχή του περιορισμού και ο τρόπος που λειτουργεί, φυλακίζοντας τη συνείδηση στο σκοτάδι και πυροδοτώντας τη δημιουργική ώθηση. Διότι το ταξίδι της αυτό-ανακάλυψης ξεκινάει από την ανάγκη να βρούμε φως – φέρνοντας κρυμμένες όψεις του εαυτού μας στο προσκήνιο της συνείδησης. Και σ’ αυτή την πιο σκοτεινή ώρα κάτι ανατέλλει στα βάθη μας – κάτι που «προηγουμένως είχαμε αντιληφθεί» και τώρα ανα-γνωρίζουμε.
Αυτή η παράξενη εμπειρία, να στέκει κάποιος μπροστά σε κάτι που είναι νέο και ταυτόχρονα εντελώς οικείο, οδηγεί τον αναζητητή να στοχαστεί πάνω στο πανάρχαιο αίνιγμα: «Ποιος είμαι εγώ;». Σ’ αυτό το ερώτημα δεν μπορεί να δοθεί ικανοποιητική απάντηση, και ακριβώς για τον λόγο αυτό, ο δρόμος της αποκάλυψης είναι ατελείωτος, γεμάτος δέος και μυστήριο. Η ανακάλυψη κάθε βαθύτερης όψης του εαυτού αποκαλύπτει ένα ακόμα φως που λάμπει μπροστά.
Λέγεται ότι «στο σκοτάδι γνωρίζουμε τον Θεό» – και είναι ένα διάστημα όπου η πίστη και η επιμονή δοκιμάζονται αυστηρά. Η ένταση αυτής της περιόδου απεικονίζεται όμορφα σε μια στάντζα από ένα αρχαίο πνευματικό κείμενο:
«Στέκω μεταξύ Ουρανού και Γης! Βλέπω το Θεό· βλέπω τις μορφές που ο Θεός πήρε. Και τα δύο τα μισώ. Τίποτε δε σημαίνουν για μένα, γιατί το ένα δεν μπορώ να το φτάσω και για το κατώτερο απ’ τα δύο δεν έχω πια καμιά αγάπη.
Σχίζομαι. Το Χώρο και τη Ζωή του δεν μπορώ να τα γνωρίσω κι έτσι δεν τα θέλω. Το Χρόνο και τις μυριάδες μορφές του τα ξέρω καλά. Κρέμομαι μετέωρος μεταξύ των δύο, χωρίς να επιθυμώ κανένα»
Αυτή η ενδιάμεση κατάσταση –ενός κόσμου λυκόφωτος– είναι συγγνωστή σε εκείνους που εκπαιδεύονται στη μαθητεία. Πρόκειται για ένα στάδιο όπου η δύναμη καλείται να ακολουθήσει το φως οπουδήποτε κι αν αυτό οδηγεί, έως ότου τελικά ξεσπάσει υπέρλαμπρο μέσα από τον πέπλο του προστατευτικού σκότους που το περιβάλλει. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, περιστασιακές αναλαμπές υπερκόσμιου φωτός συλλαμβάνονται στον διαλογισμό και παρότι φευγαλέα, παρέχουν ένα όραμα μιας μελλοντικής πραγματικότητας όπου η ατομική ταυτότητα συγχωνεύεται με εκείνη της Μίας Ανθρωπότητας. Όσο διακαής κι αν είναι η επιθυμία, μόνο η θαρραλέα καρδιά που φλέγεται από αγάπη για τους άλλους μπορεί να αντέξει το προσωπικό κόστος και να τολμήσει αυτή τη μετάβαση στη μεγαλύτερη ζωή.
Αποτελεί μεγάλη ευκαιρία στην εποχή μας το γεγονός, ότι η σύγχρονη εκπαίδευση για μαθητεία συνεπάγεται την καλλιέργεια ομαδικής συνείδησης, και αυτή η ομαδική αίσθηση καταπραΰνει σε μεγάλο βαθμό τη μοναξιά που συνδέεται με την ατραπό – όπως επιμαρτυρείται από τις θρησκευτικές και εσωτερικές παραδόσεις ανά τους αιώνες. Εναπόκειται στον κάθε ζηλωτή να εισέλθει στην βαθιά σιωπή της καρδιάς και να αποφασίσει κατά πόσο θα κάνει την πνευματική διαδρομή μια μακρόχρονη και παρατεταμένη υπόθεση – ή ενώνοντας τα χέρια με άλλους συνοδοιπόρους θα πραγματοποιήσει, με το κεφάλι, βουτιά μέσα στο φως.
Eίθε το Μονοπάτι των Αναγνωρίσεων να οδηγήσει στην Ομαδική Αποκάλυψη.