Η Ελισάβα Καρπάτσιο εργάστηκε σε επιχειρηματικές εφαρμογές της πληροφορικής. Έχει διατελέσει επικεφαλής τμήματος σε διάφορες διεθνείς εταιρείες, ενώ έχει επίσης σπουδάσει ψυχοθεραπεία, διαχείριση πένθους και φροντίδας κατά το τέλος της ζωής, όπως και εθελόντρια σε ξενώνες ασθενών τελικού σταδίου.
Μπορούμε να νιώσουμε τον ενθουσιασμό των επιστημόνων όταν μιλούν για τις τεχνολογικές εξελίξεις. Μας δείχνουν τις δυνατότητες που θέλουν να επιτύχουν προκειμένου να βοηθήσουν στην πρόοδο της ανθρωπότητας. Εμψυχώνονται από καλή θέληση, η οποία τους ωθεί να κάνουν το χρέος τους για τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης. Οι παρουσιάσεις τους είναι συναρπαστικές και δελεαστικές.
Ο φόβος για το καινούργιο οδηγεί σε απολίθωση. Όταν το καθετί διατηρείται το ίδιο, ως έχει, σημαίνει ότι παγώνει. Ο σπόρος του πνεύματος χρειάζεται ελευθερία για να εκφραστεί και αρχίζει να επαναστατεί όταν φυλακίζεται από τεχνητούς κανόνες που δημιουργούνται από φόβο και σχεδιάζονται για να διατηρούν τα πάντα ως έχουν. Η εξέλιξη οδεύει προς τα εμπρός. Χρειάζονται νέες εξελίξεις. Κι εντούτοις είναι μια ακροβασία σε τεντωμένο σχοινί να θέλουμε να βοηθήσουμε την ανθρωπότητα μέσα από τεχνικά επιτεύγματα. Είναι πολύ εύκολο να παγιδευτούμε σε φαύλους κύκλους και να χάσουμε από τα μάτια μας τον πραγματικό στόχο, την πνευματική πραγμάτωση. Λόγω του κατακερματισμού του πολύπλοκου κόσμου μας, χάνεται η όραση της ευρύτερης εικόνας και συχνά καταλήγουμε σε ψεύτικες λύσεις που έρχονται σε αντίθεση με την πραγματική πρόθεση.
Ιδιαίτερα σε αυτή την εποχή που οι καινοτομίες παρουσιάζουν δελεαστικές δυνατότητες, είναι σημαντικό να αναπτύξουμε τη διάκριση για να ξεχωρίσουμε το πραγματικό από το απατηλό. Καθημερινά συναντάμε παραπλάνηση και χειραγώγηση οπουδήποτε. Είναι συναρπαστικό να βλέπουμε όλες αυτές τις τεχνικές δυνατότητες που είναι διαθέσιμες. Ωστόσο, είναι δύσκολο να αποφασίσουμε τι είναι ηθικά δικαιολογημένο και τι όχι. Η επιστήμη δεν είναι αλήθεια, αλλά αφορά μάλλον μια δόμηση γνώσης· και η γνώση βρίσκεται πάντα στο πεδίο το οποίο κάποιος ερευνά. Όπως κάθε τι, έτσι και η επιστήμη είναι μέρος του συστήματος, παγιδευμένη σε ένα πλέγμα υποχρεώσεων, ευθυνών και συμφερόντων.
Οι συζητήσεις που διεξάγει η επιστήμη για την ηθική είναι εξαιρετικά βαθυστόχαστες και γίνονται προσπάθειες να προβλεφθούν και να σταθμιστούν όλες οι πιθανές επιπτώσεις, ωστόσο οι απόψεις που διατυπώνονται και οι επιπτώσεις στις οποίες εφιστάται η προσοχή εξαρτώνται πάντα από την ατομική κοσμοθεωρία του καθενός. Εφόσον η επικρατούσα κοσμοθεωρία είναι υλιστική, η ηθική από μόνη της δεν θα μας οδηγήσει πουθενά, διότι κάθε λογική επιχειρηματολογίας κινείται εντός αυτής της κοσμοθεωρίας και αναζητά εκεί την ηθική νομιμοποίηση των πράξεων.
Η εξωτερική μορφή, το σώμα, πρέπει να ιδωθεί ως αυτό που είναι, ένα μέσο για έναν σκοπό. Πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τη μορφή για να εκφράσουμε τη θεία φύση. Έχουμε κάνει μεγάλες προόδους στην επιστήμη, αλλά εξακολουθούμε να λειτουργούμε στο φυσικό επίπεδο. Σε μια εποχή μετασχηματισμού, εκείνο που χρήζει μετασχηματισμού είναι η αντίληψη για τον κόσμο, η κοσμοθεώρηση. Χρειάζεται να ενσωματώσουμε την ιδέα του πνευματικού κόσμου στις απόψεις και τις συζητήσεις μας.
Βίντεο και αντίγραφο κειμένου στο: https://bit.ly/3Tt2vgx
