Η Christine Morgan, στην εναρκτήρια ομιλία της, έδωσε έμφαση στο γεγονός ότι η θέληση είναι μια ωφέλιμη και ενεργοποιός δύναμη στη διακυβέρνηση, την πολιτική και το δίκαιο:
Σήμερα, η ανάπτυξη μιας παγκόσμιας διακυβέρνησης παρέχει ένα αντιστάθμισμα στις ανθρώπινες θηριωδίες και στις παραβιάσεις των ατομικών ελευθεριών που εξακολουθούν να συμβαίνουν παντού στον κόσμο. Η Παγκόσμια Καλή Θέληση επιδιώκει να διαδραματίσει ζωτικό ρόλο στην ανάδειξη της θέλησης-για-το καλό που εκφράζεται με το μέσον των ανθρώπινων σκέψεων και σχέσεων. Θα πρέπει «να επικαλούμαστε για να εφελκύουμε», όντας δεκτικοί σε ιδέες από ανώτερους κόσμους σοφίας. Αυτές έχουν ζωτική σημασία αν πρόκειται να επαναπροσδιορίσουμε τις διεθνείς σχέσεις και να προοδεύσουμε εσωτερικά προς μια νέα, κοινή Πραγματικότητα.
Πλησιάζουμε σε μια εποχή όπου μπορούμε να αντιληφθούμε τη θειότητα που «ενυπάρχει στο όλον» και την ενότητα μέσα στην ποικιλομορφία. Η ανθρωπότητα είναι πιο σημαντική από τα έθνη, ακριβώς όπως η εσωτερική της ακτινοβολία υπερτερεί της εξωτερικής της μορφής.
Ο Andrew Strauss, εμπειρογνώμων και καθηγητής Διεθνούς Δικαίου, μίλησε για τη διασταύρωση της πνευματικότητας και του διεθνούς δικαίου:
Η πνευματική ανάπτυξη αποτελεί ένα είδος αποκέντρωσης από τις δικές μας απόψεις, θεωρήσεις και εγωκεντρικές σκέψεις. Ο διαλογισμός επιτρέπει να βλέπουμε τον κόσμο μέσα από τον φακό εκείνου που είναι μεγαλύτερο από τον ξεχωριστό εαυτό. Η προσπάθεια να δημιουργήσουμε ένα πιο αρμονικό παγκόσμιο σύστημα μέσα από ένα διεθνές δίκαιο συνιστά τμήμα της ίδιας αυτής διαδικασίας.
Υπάρχει τεράστια ανάγκη και επιθυμία μεταξύ των λαών για ένα θετικό όραμα προερχόμενο από την αίσθηση της κοινής μας ανθρωπιάς. Τελικά, ορισμένα πράγματα ενδεχομένως να τα πετύχουμε βραχυπρόθεσμα και άλλα μακροπρόθεσμα. Μπορεί να υπάρξουν βέβαια σοβαρές αποτυχίες, αλλά δεν έχουμε την πολυτέλεια να ισχυριστούμε απλά ότι, επειδή ενδέχεται να υπάρξει αντίδραση, δεν θα το κάνουμε. Καταβάλλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια.
Η Liliane Nkunzimana, εκπρόσωπος της Διεθνούς Κοινότητας Μπαχάι στα Γραφεία των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη, μίλησε σχετικά με το δυναμικό μετασχηματισμού της παγκόσμιας διακυβέρνησης:
Ο ρόλος της θρησκείας και της σχέσης της ανθρωπότητας με το Θείον μπορεί να φανεί στην αυξανόμενη συνειδητοποίηση της ολότητας της ζωής. Στα Ηνωμένα Έθνη, διεξάγονται ατέρμονες διασκέψεις και διεξοδικές συζητήσεις σχετικά με το πώς μπορεί να συσχετιστεί η χωριστικότητα που ενσωματώνεται στην εθνική κυριαρχία με το γεγονός ότι εμείς, το περιβάλλον μας και τα πάντα στη ζωή μας είναι αλληλοεξαρτώμενα. Δεν πρόκειται για ελπίδα μόνο, αλλά και για το να βλέπουμε την πραγματικότητα όπως αυτή ακριβώς είναι. Για πρώτη φορά η ανθρώπινη κοινότητα έχει οδηγηθεί σε έναν τέτοιο βαθμό επίγνωσης της θεμελιώδους μας αλληλεξάρτησης, η οποία είναι πλησιέστερα και από την καρδιά μας — βρίσκεται μέσα μας.
Η Σύνοδος Κορυφής του Μέλλοντος δεν είναι αμιγώς πνευματική, αν και στόχευε να ενσωματώσει πνευματικές αρχές σε μια σειρά από ζητήματα. Ήταν ένας τρόπος επανεξέτασης του τί σημαίνει για ένα έθνος να είναι επιτυχημένο. Μέρος αυτού είναι ο επαναπροσδιορισμός της δύναμης και τί αυτό σημαίνει μπροστά στην πρωτοφανή διασυνδεσιμότητα και τη ραγδαία ανάπτυξη της τεχνολογίας.
Στο Πάνελ που ακολούθησε συζητήθηκε ο μετασχηματισμός των παγκόσμιων σχέσεων και πώς αυτός διευκολύνει τη μεγαλύτερη έκφραση της θέλησης-για-το καλό. Ο τρόπος με τον οποίο σκεφτόμαστε σχετικά με τις διεθνείς σχέσεις έχει αλλάξει σημαντικά κατά τη διάρκεια των τελευταίων 10-20 ετών, όπως εξίσου έχει αλλάξει και ο τρόπος της σκέψης μας όσον αφορά τη δύναμη. Η δύναμη δεν είναι πλέον μόνο του είδους που προέρχεται από την κάννη ενός όπλου· μια δύναμη που βασίζεται στην καλή θέληση αυξάνεται εξίσου στον κόσμο, αλλά τα συστήματά μας υπολείπονται ακόμη επ’ αυτού. Για να μετασχηματίσουμε πραγματικά τις διεθνείς σχέσεις θα χρειαστεί να αλλάξουμε όχι μόνο τη συμπεριφορά μας, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον άλλον.
Επιπλοκή στον μετασχηματισμό, αλλά και μέρος του, αποτελεί μια ταυτόχρονη επιστημολογική κρίση, εφόσον από μόνες τους η επιστήμη και η φιλοσοφία δεν μας έχουν προσφέρει μια σαφή ηθική κατεύθυνση. Ο ρόλος που χρειάζεται να διαδραματίσει η θρησκεία ή η πνευματικότητα, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο το πολιτικό ζήτημα υπεισέρχεται εδώ, είναι σημαντικός. Το μελλοντικό πρότυπο για το πώς θα κυβερνήσουμε τον κόσμο θα πρέπει να προέλθει από πηγές γνώσης που είναι εξίσου επιστημονικές όσο και θρησκευτικές, το οποίο θα βασίζεται σε αποδείξεις, ενώ θα αγγίζει επίσης τη φύση του ποιοι είμαστε.
Το σεμινάριο της Νέας Υόρκης ολοκληρώθηκε με ένα πάνελ ομιλητών που συζήτησαν τη μελέτη των προβλημάτων της ανθρωπότητας ως πνευματική πρακτική. Μια τέτοια πρακτική υποστηρίζει την επέκταση της εστίασης στον εαυτό μας και την εσωτερική μας υπόσταση σε μια κατανόηση της ίδιας υπόστασης στους άλλους και στον κόσμο γύρω μας. Ο διαλογισμός οξύνει το νου∙ μαθαίνουμε να εστιάζουμε την αναζήτησή μας στην αιτία των προβλημάτων σε εθνικές και διεθνείς σχέσεις, εμβαθύνοντας το γνωστικό μας πεδίο για τον κόσμο∙ και μαθαίνουμε να κάνουμε τις δικές μας σκέψεις αντί να αναπαράγουμε σκέψεις άλλων.
Οι σπουδαστές των πνευματικών πραγματικοτήτων έχουν έναν ιδιαίτερο ρόλο να διαδραματίσουν στην παγκόσμια προσπάθεια σκέψης και επίλυσης των σημαντικότερων παγκόσμιων προβλημάτων. Οι ειδικοί έχουν μεν γνώσεις, αλλά δεν διαθέτουν απαραίτητα σοφία ή καλή θέληση. Οι άνθρωποι καλής θέλησης ενεργούν ως η ηθική συνείδηση της ανθρωπότητας ως ένα βαθμό. Όσο περισσότερο ενήμερη είναι αυτή η ηθική συνείδηση, τόσο ισχυρότερη και πιο συνεπής γίνεται.
Λήψη του Ενημερωτικού Δελτίου σε PDF
Πηγαίνετε στην αρχική σελίδα του Ενημερωτικού Δελτίου
Βίντεο από την Συνδιάσκεψη στη Νέα Υόρκη
