Ο Έντι Μπιλιμόρια είναι συγγραφέας και ομιλητής που προωθεί τη γόνιμη διασταύρωση ιδεών στους τομείς της επιστήμης, της θρησκείας και της προαιώνιας σοφίας. Είναι διαχειριστής του Scientific & Medical Network (Επιστημονικού & Ιατρικού Δικτύου) και σύμβουλος του δικτύου Galileo Commission, ενώ πρόσφατα δημοσίευσε το τετράτομο βιβλίο, Unfolding Consciousness : Exploring the Living Universe and Intelligent Powers in Nature and Humans.
Εφόσον είμαστε ένας κόσμος, πιεστική μας ανάγκη είναι η αναγέννηση και η ποκατάσταση αυτού που σημαίνει να είμαστε πραγματικά ανθρώπινοι. Αυτό συμβαίνει εξαιτίας του διεθνούς μονοπωλίου του επιστημονικού υλισμού, όπου η γνώση κυριαρχείται από κοσμικές αξίες.
Στις πιο ζοφερές ημέρες του 1943, μιλώντας σε ένα Εβραϊκό Σεμινάριο, ο Άλμπερτ Αϊνστάιν εντόπισε την ουσία του προβλήματος: «θα πρέπει», είπε, «να προσέξουμε να μην θέσουμε ως στόχο τη διανόηση. Διαθέτει βέβαια μεγάλη μυϊκή δύναμη, όχι όμως προσωπικότητα. Είναι ανίκανη να ηγηθεί, παρά μόνο να υπηρετήσει μπορεί και διόλου δεν φημίζεται για την επιλογή των ηγετών της. Αυτό το γνώρισμα αντανακλάται στις ποιότητες των ιερωμένων της, των διανοουμένων. Η διανόηση διαθέτει μια κοφτερή ματιά όσον αφορά τις μεθόδους και τα εργαλεία, αλλά είναι τυφλή ως προς τους σκοπούς και τις αξίες. Έτσι, δεν είναι να απορεί κανείς για το ότι αυτή η ολέθρια τυφλότητα μεταβιβάζεται από τους μεγαλύτερους στους νεότερους και σήμερα εμπλέκει μια ολόκληρη γενιά».
Το πρόβλημα έγκειται στην υπέρμετρη λατρεία και αναγνώριση της διανόησης σε βάρος των ανώτερων ανθρώπινων ποιοτήτων. Ενώ έχουμε αποκομίσει τεράστιο όφελος από την επιστήμη και την τεχνολογία, έχουμε λησμονήσει το Πρωταρχικό –την προαιώνια σοφία– το οποίο αποκαλύπτει τις πνευματικές καταβολές και την αληθινή φύση αυτού που σημαίνει να είμαστε πραγματικά άνθρωποι μέσα σε ένα ζωντανό σύμπαν.
Η τραγωδία, κατ’ εμέ, είναι, ότι επιστήμονες με τεράστιο εκτόπισμα έχουν επισημάνει τα όρια και τους περιορισμούς της επιστήμης και της τεχνολογίας που έχουν φτάσει στα άκρα, αλλά τα σοφά λόγια τους έχουν αγνοηθεί σχεδόν τελείως.
Στη σύγχρονη εποχή, τα καλύτερα παραδείγματα που μπορώ να σκεφτώ είναι ο Μαξ Πλανκ και ο Σρόντινγκερ. Σε ένα από τα θαυμάσια βιβλία του, με τίτλο «Τι είναι Ζωή;», ο Σρόντινγκερ έλεγε ότι η επιστημονική εικόνα παρουσιάζει μεγάλες ελλείψεις. Διότι, ενώ η επιστήμη μπορεί να μας πει για το πώς κύματα συμπίεσης και αραίωσης επιδρούν στα τύμπανα του αυτιού μας και στη συνέχεια, με τη βοήθεια μιας νευρολογικής διαδικασίας, εκκρίνεται ένα αλμυρό υγρό από τα μάτια μας, τηρεί μια απεχθή σιωπή για το γιατί και πώς είναι δυνατόν ένα παλιό τραγούδι να μας συγκινήσει μέχρι δακρύων. Ακόμη μεγαλύτερη σιγή τηρεί για τις Μεγάλες Εκπορεύσεις, καθώς και τα ερωτήματα που θέτουμε όσον αφορά τη θειότητα και για το «Πού πορεύομαι;».
Αυτό που σημαίνει η έννοια άνθρωπος έχει αποτελέσει τον ακρογωνιαίο λίθο της προαιώνιας σοφίας κάθε εποχής και κάθε πολιτισμού από αμνημονεύτων χρόνων. Είτε εκφράζεται μέσα από τις διδασκαλίες μυστηρίων των αρχαίων Ινδών, των Αιγυπτίων, των Ελλήνων, είτε στην θαυμάσια σύγχρονη μορφή της, μέσα από γιγάντια έργα όπως αυτά του Ρούντολφ Στάινερ, της Μαντάμ Μπλαβάτσκυ, της Αλίκης Μπέιλη, η άχρονη αυτή σοφία υπογραμμίζει τη διάκριση ανάμεσα στο ανθρώπινο σώμα και το ανθρώπινο ον.
Βίντεο: https://bit.ly/3NDPSeP
